"ฮึ! เรื่องคำสาปอะไรกันเล่า!" ซวงฉวนสยงขัดขึ้นด้วยความหงุดหงิด สีหน้าเริ่มคล้ำลง แลเห็นเขี้ยว "อย่าเอาเรื่องหลอกลวงพวกนั้นมากลบเกลื่อนข้า ข้าอดทนได้จำกัด เจ้าคิดว่าข้าเชื่อคำพูดเจ้างั้นหรือ? เพียงแต่ไม่อยากเบียดเบียนงามเท่านั้น บัดนี้ถึงเวลาแล้ว หากเจ้าฉลาด ก็จงส่งแบบแผนการผลิตปืนใหญ่ให้โดยดี ภายหน้าต้องได้ลาภยศอันเจิดจ้า แต่หากไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง..." เขาหัวเราะเย็น รอยหยันฉายในแววตา "ฮึ! ข้ามีวิธีทำให้เจ้าพูดแน่ ถึงเวลานั้น คงไม่ใช่การเจรจาด้วยดีเช่นนี้!"
เขาฉีกหน้ากากความดีงามทิ้งสิ้น เผยโฉมหน้าที่โลภตะกละและอำมหิต
ความอดทนของเขาสูญสิ้นไปกับความรอคอยอันยาวนานแล้ว
เสิ่นเถาเถาสีหน้าซีดลง ฝืนใจสงบสติ "ท่านจะบีบบังคับข้ากระนั้นหรือ?"
"บีบบังคับแล้วอย่างไร?" ซวงฉวนสยงแสยะยิ้ม "อย่าลืม บัดนี้เจ้าอยู่ในอาณาเขตข้า บ่าวรับใช้ของเจ้าก็ไม่อยู่ จงดูว่าใครจะช่วยเจ้าได้อีก" เขาส่งสายตาบอกใบ้ไปทางด้านหลัง
ทหารองครักษ์สองนายที่มีพลังอำมตะก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ประดุจหอเหล็กสองหลังปิดกั้นเส้นทางหนีของเสิ่นเถาเถา สายตาเยียบเย็นจับจ้องนาง ปล่อยแรงกดดันที่มองไม่เห็น
ซวงฉวนสยงพึงใจ "สองคนนี้เป็นองครักษ์ประจำกายที่ข้าจ้างมาด้วยค่าตอบแทนสูง ฝีมือยอดเยี่ยม ชำนาญ... ทำให้คนพูดความจริง คุณหนูเสิ่นเป็นคนฉลาด จำเป็นต้องทรมานตนเองหรือ?"
ใจของเสิ่นเถาเถาจมดิ่งสู่ก้นบึ้ง นางรู้ดีว่าสิ่งเลวร้ายที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว ชายแก่ลามกผู้นี้ในที่สุดก็อดใจไม่ไหว ต้องลงมือจริง ๆ ฮูหยินลู่ไม่อยู่ นางอยู่เพียงลำพัง สู้ด้วยกำลังย่อมเสียเปรียบแน่