แม้ตอนนี้เขาจะเริ่มรู้สึกดีต่อลู่เหยาอยู่บ้าง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะลืมเรื่องที่ลู่เหยาเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ได้
เรื่องที่ต้องสัมผัสตัวลู่เหยา ในใจเขาก็ยังรู้สึกต่อต้านอย่างมาก
แต่เฉินหมานเจินกลับเดินเข้ามาผลักลูกชายเสียเต็มแรง!
“ยืนเหม่อทำอะไรอยู่ ทารกทั้งห้าหิวกันหมดแล้ว รีบไปช่วยเหยาเหยาปั๊มนมเร็ว!”
พูดจบ เธอก็ดึงม่านข้างเตียงของลู่เหยาปิดลง
ชั่วพริบตา หลังม่านจึงเหลือเพียงลู่เหยากับฟู่หยวนเจิง
สายตาทั้งสี่ประสานกัน บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนสุด ๆ!
ลู่เหยารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกของตัวเอง!
เธอร้อนใจจนแทบจะตายอยู่แล้ว จะทำยังไงดี?
ต่อให้คิดจะยั่วยวนฟู่หยวนเจิง ก็ต้องเป็นรูปร่างอันน่าภูมิใจของเธอในชาติก่อนสิ สภาพน่าเกลียดแบบนี้จะให้เปิดอกต่อหน้ากันได้ยังไง?
ฟู่หยวนเจิงถือเครื่องปั๊มนม คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับลู่เหยาอย่างไรดี
“ผม...ผมทำไม่เป็น!”
ประสบการณ์กับผู้หญิงของฟู่หยวนเจิงมีแค่ครั้งเดียว ตอนที่ลู่เหยาวางแผนหลอกเขา
เขาเป็นทหาร ตั้งแต่เด็กพ่อแม่ก็สอนให้เคารพผู้หญิง หากไม่ได้แต่งงานกัน ก็ห้ามแตะต้องผู้หญิงเด็ดขาด แม้แต่จูบก็ไม่ได้
ดังนั้นต่อให้คบกับซูเนี่ยนชิงมานานแค่ไหน เขาก็ไม่เคยจูบเธอสักครั้ง
แต่สุดท้ายกลับถูกลู่เหยากับแม่ของเธอวางแผนใส่ร้ายจนได้
ลู่เหยายิ้มเจื่อน ๆ ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม ป่านนี้คงเปิดผ้าห่มออกไปแล้ว
ตอนนั้นเอง เสียงร้องไห้ของทารกทั้งห้าก็ดังขึ้นกว่าเดิม
ถ้าร้องแค่คนเดียวก็ยังพอไหว แต่พอทั้งห้าคนร้องพร้อมกัน ทั้งห้องก็เหมือนมีเสียงปีศาจก้องอยู่รอบด้าน