เขาซักผ้าขนหนูอีกครั้ง พอยื่นให้ลู่เหยาก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลย
ลู่เหยาเหลือบมองผู้ชายข้าง ๆ ที่ลุกขึ้นแล้วหันหลังให้ ก่อนจะกลอกตาไปมาและยิ้มเหมือนจิ้งจอกอ้วน
สามีที่ได้มาฟรี ๆ คนนี้เมื่อกี้หูแดงหรือเปล่านะ?
ลู่เหยาเช็ดตัวต่อ พอเช็ดเสร็จก็ยื่นผ้าขนหนูให้ฟู่หยวนเจิง เขายื่นมือมารับ แล้วก็นั่งยอง ๆ ซักผ้าขนหนูให้โดยไม่มองเธอเลย
ลู่เหยาถอนหายใจเบา ๆ ดูท่าร่างนี้จะไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใครเลยจริง ๆ
รออีกสามเดือน ฉันต้องกลายเป็นสาวสวยให้ได้ ให้ผู้ชายของฉันหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น!
ตอนนี้ลู่เหยาฮึกเหิมเต็มที่ แต่พอเช็ดตัวเสร็จและจะล้างเท้า เธอก็พบว่าตัวเองอ้วนกลมเป็นลูกบอล เอื้อมไปไม่ถึงเท้าเสียแล้ว
ลู่เหยาลองอยู่หลายครั้ง ขณะที่กำลังจะเอื้อมถึง จู่ ๆ ร่างก็เอนพุ่งไปข้างหน้า
“อ๊ะ ที่รัก ช่วยฉันด้วย!”
ฟู่หยวนเจิงเพิ่งเอาผ้าขนหนูที่เธอใช้แล้วออกไปตาก ไม่คิดว่าพอกลับเข้ามาจะเห็นลู่เหยากำลังจะล้มลงกับพื้น
เขารีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวลู่เหยาไว้ทันที
ลู่เหยาตกใจจนสมองมึนงง สัญชาตญาณทำให้เธอกอดเอวผู้ชายไว้ ใบหน้าจึงแนบเข้ากับส่วนสำคัญของอีกฝ่าย
ฟู่หยวนเจิงขมวดคิ้ว เจ็บชะมัด!
ลู่เหยาเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าตัวเองชนอะไรเข้าก็ถึงกับเหวอไปทั้งคน
ใบหน้ากลม ๆ แดงก่ำขึ้นมาทันที
“ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะที่รัก เจ็บหรือเปล่า?”
ตอนนี้ลู่เหยาเป็นห่วงมาก อย่าให้เธอชนเขาจนเจ็บหนักเลยนะ!
ผู้ชายทำหน้าขรึม แน่นอนว่าเขารู้ว่าลู่เหยาไม่ได้ตั้งใจ หลังจากตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง นอกจากความเจ็บแล้ว ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาควบคุมไม่ได้ปะปนอยู่ด้วย