“น้องเหมียวไม่ค่อยฉี่รดกางเกงหรอก รีบเปลี่ยนผ้าอ้อมให้น้องเหมียวเร็ว!”
ฟู่หยวนเจิงถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็แค่ฉี่เท่านั้น
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกสาวตัวน้อยอย่างเอาใจใส่
เฉินหมานเจินไปดูลูกคนอื่นด้วย จึงพบว่ามีเด็กสองคนอึแล้ว
หลังเปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จ ฟู่หยวนเจิงก็ถือผ้าอ้อมออกไปพร้อมกัน
จ้าวเหวยหงกล่อมเด็กคนอื่นให้นอน พลางคิดว่าตอนนี้มืดแล้ว จะปล่อยให้เวลาส่วนตัวของคู่แต่งงานใหม่ต้องเสียไปไม่ได้
นางตะโกนเรียกฟู่หยวนเจิงที่อยู่ตรงหน้าประตูว่า “ลูกเขย ล้างผ้าอ้อมเสร็จแล้วก็รีบกลับไปนอนกับลูกสาวแม่เถอะ!”
เฉินหมานเจินยิ้ม ก่อนจะไปกล่อมเด็ก ๆ ให้นอนเช่นกัน
หลายวันมานี้ ผู้เฒ่าทั้งสองสนิทสนมกันขึ้นมาก
ฟู่หยวนเจิงซักผ้าอ้อมแล้วนำไปตาก จากนั้นก็ตรวจดูผ้าอ้อมที่ซักไว้ตอนกลางวัน อากาศร้อนแบบนี้ ผ้าแห้งสนิทไปนานแล้ว
เขาเก็บผ้าอย่างตั้งใจ พับให้เรียบร้อยแล้วใส่ไว้ในตะกร้าสำหรับใส่ผ้าอ้อม จากนั้นนำไปวางไว้หน้าห้องโถงใหญ่ เพื่อให้ผู้เฒ่าทั้งสองหยิบใช้ได้ทันทีเมื่อพบว่าเด็กฉี่
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินมาที่หน้าประตู
เขาเอาแต่เก็บข้าวของอยู่ข้างนอก เพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ต้องเข้าห้องเดียวกับลู่เหยา
แต่ถึงอย่างไรงานบ้านก็มีวันทำเสร็จ!
ฟู่หยวนเจิงยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงลู่เหยานับเลขอยู่ข้างใน
“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด สอง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด สาม สอง...”
ฟู่หยวนเจิงผลักประตูเข้าไป ลู่เหยาที่กำลังเล่นโยคะเห็นเขาแล้วก็หยุดลง