จ้าวเหวยหงยิ้ม “ฉันบอกแล้วว่าลูกสาวฉันมีวาสนา ลูกเขยคนนี้ดีแค่ไหนกันเชียว!”
หยางอานขมวดคิ้ว เขาทนดูท่าทีของแม่เลี้ยงแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ ที่สำคัญคือเขารู้จักแม่เลี้ยงดีเกินไป
“คุณน้าจ้าว พ่อบอกว่าน้าไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว อยู่ที่ตระกูลฟู่ตลอดก็ไม่ดี วันนี้ผมจะพาน้ากลับบ้านด้วยกัน”
เฉินหมานเจินเข้ามาเรียกหยางอานออกไปดื่มชา พอได้ยินคำพูดนั้นก็รีบเดินเข้ามา “เอ่อ หยางอาน ให้แม่ยายของเธอกลับไปอีกสักพักได้ไหม”
หยางอานไม่รู้ว่าทำไมคุณป้าถึงพูดแบบนั้น แต่เขารู้จักแม่เลี้ยงของตัวเองดี ถ้าแม่เลี้ยงเริ่มหาเรื่องขึ้นมา กับลูกสาวของหล่อนก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรได้บ้าง
“คุณป้าครับ ที่สำคัญคือเมียผมใกล้คลอดแล้ว ข้างกายเธอไม่มีคนคอยดูแลไม่ได้”
จ้าวเหวยหงขมวดคิ้ว พลันชี้หน้าหยางอานแล้วด่าทันที “ตอนมีความสุขไม่เห็นนึกถึงฉัน พอเป็นเรื่องต้องดูแลคนอื่นกลับนึกถึงฉันขึ้นมาได้ นั่นเมียแก ไม่ใช่ลูกสาวฉัน!”
แน่นอนว่าจ้าวเหวยหงย่อมเต็มใจดูแลลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองมากกว่า
สีหน้าหยางอานพลันเขียวคล้ำ
เฉินหมานเจินรีบพูดว่า “หยางอาน อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันเป็นคนขอให้แม่ยายของเธออยู่ต่ออีกสักหลายวัน เธอดูสิ เหยาเหยาคลอดลูกมาห้าคน คุณป้าดูแลไม่ไหวหรอก ถ้าไม่มีแม่ยายของเธอช่วย ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี”
หยางอานมองจ้าวเหวยหง “จริงอย่างนั้นหรือครับ”
จ้าวเหวยหงแค่นเสียง “ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูแลเด็กห้าคนเองสิ เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลยสักตา รอให้แกได้เป็นพ่อก่อนแล้วจะเข้าใจเอง”