น้ำเสียงของฟู่หยวนเจิงเย็นชา ดุจคมมีดในความมืดมิด
ฮั่วเจาตี้รีบถอยหลังไปสองก้าว ความคิดอื่นใดพลันมลายหายไป ตกใจจนรีบวิ่งกลับไปยังห้องแม่บ้าน
ฟู่หยวนเจิงขมวดคิ้ว เขาไม่ชินกับการถูกคนอื่นแตะต้องตัว
เมื่อครู่เขาคิดว่ามีคนลอบโจมตี การฝึกในกองทัพนั้น การถูกเพื่อนร่วมหน่วยลอบโจมตีเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ่อย
ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอก ลู่เหยาก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง
เกิดอะไรขึ้น?
เธอขีดเส้นแบ่งเขตฉู่เหอกับฮั่นเจี้ยไว้เรียบร้อยแล้ว ทำไมผู้ชายถึงยังไม่กลับมาอีก?
“ที่รัก เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
เสียงของลู่เหยาดังขึ้น ฟู่หยวนเจิงเช็ดน้ำบนตัว แล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้งที่ห้องปีกตะวันออก ก่อนจะกลับมายังห้องปีกตะวันตก
“เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงแปลก ๆ ที่รัก เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
ฟู่หยวนเจิงหาข้ออ้างขึ้นมา “เมื่อกี้เจอหนูตัวหนึ่ง!”
อะไรนะ?
หนู!
ลู่เหยากลัวหนูที่สุด!
“แล้วมันตายหรือยัง?”
ลู่เหยามีสีหน้าหวาดกลัว ขยับเข้าไปด้านในเตียงอีกหน่อย
ฟู่หยวนเจิงนึกถึงตอนเพิ่งแต่งงานกัน ลู่เหยาเคยอ้างว่าตัวเองกลัวหนูเพื่อหาโอกาสขึ้นเตียงเหมือนกัน
ตอนนั้นฟู่หยวนเจิงรังเกียจเธอมาก จึงไม่ได้ใส่ใจ แถมยังโยนเธอออกไป
ความรู้สึกผิดวูบผ่านเข้ามาในใจฟู่หยวนเจิง
“หนูตายแล้ว!”
ได้ยินเช่นนั้น ลู่เหยาก็ถอนหายใจโล่งอก
“งั้นก็ดี งั้นก็ดี!”
ลู่เหยาตบอกตัวเอง หน้าอกขาวผ่องที่โผล่พ้นเสื้อออกมาครึ่งหนึ่งยังคงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง