เธอเองก็เพิ่งตั้งครรภ์และคลอดลูกเป็นครั้งแรก พอเห็นหญิงตั้งครรภ์คนนั้นเจ็บปวดทรมานขนาดนั้น ก็เผลอกำผ้าห่มแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่นานคุณหมอก็มาถึง หลังตรวจดูอาการของหญิงตั้งครรภ์แล้วก็พูดว่า “สหาย ช่วยเข็นหญิงตั้งครรภ์ไปห้องคลอดหน่อย เธอใกล้คลอดแล้ว”
ในห้องผู้ป่วยนี้มีฟู่หยวนเจิงเป็นชายหนุ่มแข็งแรงอยู่คนเดียว คุณหมอจึงจำต้องขอให้ฟู่หยวนเจิงช่วย
ฟู่หยวนเจิงร่างสูงใหญ่กำยำ เข็นเตียงผู้ป่วยไปยังห้องคลอดข้าง ๆ พร้อมกับคุณหมอได้อย่างสบาย ๆ
ไม่นานฟู่หยวนเจิงก็กลับมา
พอกลับเข้ามา เขาก็เห็นลู่เหยาเอาผ้าห่มคลุมหน้า โผล่มาให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง
“ทำไมคุณยังไม่นอนอีก” ฟู่หยวนเจิงถาม
ลู่เหยาขมวดคิ้ว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
เสียงร้องไห้โวยวายและสบถด่าของหญิงตั้งครรภ์ดังมาจากห้องข้าง ๆ
“อ๊า เจ็บเหลือเกิน ฉันไม่คลอดแล้ว ไม่คลอดแล้ว!”
“หลี่ต้าหนิว ไอ้คนอายุสั้น ฉันทำบาปอะไรไว้ถึงต้องคลอดลูกให้คุณ!”
“ถึงจะไม่ใช่ลูกชาย ฉันก็ไม่คลอดแล้ว อ๊าาา...”
……
ลู่เหยายิ่งประหม่าหนักขึ้น แบบนี้จะให้เธอหลับได้ยังไง
“สามี ฉัน...ฉันกลัว!”
เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวกระวนกระวายของเธอ ฟู่หยวนเจิงก็รู้สึกผิดขึ้นมาเป็นครั้งแรก แม้สิ่งที่เธอเคยทำก่อนหน้านี้จะน่ารังเกียจจริง ๆ แต่ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขา ฟู่หยวนเจิงก็ไม่เคยใส่ใจเธอเลย
ถึงขั้นที่ครั้งนี้เธอเป็นลม เขาถึงเพิ่งรู้ว่าเธอตั้งครรภ์แฝดห้า
ฟู่หยวนเจิงยื่นมือออกไป ตั้งใจจะดึงผ้าห่มลงมาให้เธอหน่อย แต่ลู่เหยากลับคว้ามือเขาไว้ทันที