จ้าวเหวยหงรีบคว้ามือลู่เหยาแล้วพาเดินไปอีกทางหนึ่ง จนมองไม่เห็นฟู่หยวนเจิงแล้วถึงหยุดเดิน
จ้าวเหวยหง: “เด็กบ้าเอ๊ย พูดอะไรเหลวไหล ฉันสืบมาแล้ว เรื่องที่ตระกูลฟู่ต้องลงชนบทน่ะแน่นอนแล้ว ถ้าต้องลงชนบท เธอได้ลำบากแน่”
ลู่เหยาขมวดคิ้ว พลางนึกถึงคำบรรยายเกี่ยวกับจ้าวเหวยหงในหนังสือ
เดิมทีจ้าวเหวยหงอยู่ในชนบท พ่อของเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็ก จ้าวเหวยหงจึงกลายเป็นแม่หม้ายตั้งแต่อายุยังน้อย
หน้าบ้านแม่หม้ายมีแต่เรื่องนินทา ในหมู่บ้านเต็มไปด้วยคำพูดเหลวไหลสารพัด
บ้านกับที่ดินที่พ่อทิ้งไว้ถูกอารองยึดไปจนหมด จ้าวเหวยหงสู้เขาไม่ได้ จึงพาลูกสาวเข้าเมืองมาทำงาน
เธอได้งานเป็นแม่บ้านให้ครอบครัวที่มีฐานะ เพราะทำงานดี นายจ้างยังแนะนำคู่ครองให้จ้าวเหวยหงด้วย เป็นผู้ชายซื่อสัตย์และซื่อตรงคนหนึ่ง
ผู้ชายคนนั้นมีลูกชายอยู่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นทหาร จ้าวเหวยหงจึงแต่งงานกับเขา
แต่ใครจะคิดว่าในงานแต่งของลูกชายบุญธรรม เพื่อนทหารจะมาร่วมแสดงความยินดี จ้าวเหวยหงสืบรู้มาว่าฟู่หยวนเจิงมีภูมิหลังดีงาม อีกทั้งครอบครัวยังมีเส้นสาย
เธอจึงเอายาที่ใช้ผสมพันธุ์สัตว์ในหมู่บ้าน แอบผสมลงในเหล้าของเขา แล้วผลักลูกสาวเข้าไปในห้องด้วย
แรกเริ่มเจ้าของร่างเดิมยังไม่กล้า แต่สุดท้ายก็เข้าไปหลังถูกแม่ดุด่า
ลู่เหยาเอามือปิดหน้า แค่คิดก็อับอายแล้ว
ฟู่หยวนเจิงเป็นทหารหนุ่มอนาคตไกลแท้ๆ แต่กลับถูกเจ้าของร่างเดิมทำลายเสียอย่างนี้
แถมยังทำลายการหมั้นหมายระหว่างเขากับรักแรกในดวงใจอีก ไม่แปลกเลยที่หลังแต่งงานฟู่หยวนเจิงจะไม่แตะต้องเจ้าของร่างเดิมแม้แต่น้อย
แต่ก็ต้องยอมรับว่าแม่ของเจ้าของร่างเดิมรักเธอจริงๆ