ลู่เหยาหันไปมองตัวเองในกระจก เมื่อครู่เธอร้องไห้ ใบหน้าจึงเปื้อนสีขาวเป็นปื้น พอเห็นรอยดำคล้ำบนอกเสื้อของฟู่หยวนเจิง สีหน้าของลู่เหยาก็แข็งค้าง
เจ้าของร่างเดิมไม่ได้อาบน้ำมานานแค่ไหนกันเนี่ย!
เธอยังนึกว่าเจ้าของร่างเดิมเกิดมาก็มีผิวคล้ำเสียอีก!
ลู่เหยายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “คุณป้า ไม่ใช่ว่าจะไปเข้าห้องน้ำเหรอคะ ตอนนี้ไม่มีคนแล้วค่ะ”
ป้าคนนั้นถึงนึกขึ้นได้ จึงรีบเดินเข้าไปทันที
ลู่เหยาเห็นใบหน้าที่ขาวขึ้นของตัวเองในกระจก จึงรีบขัดดู ปรากฏว่าคราบหลุดออกมาจริง ๆ
เธอรีบล้างหน้าด้วยน้ำสะอาด ไม่นานใบหน้าขาวสะอาดก็เผยออกมา
ถึงจะยังอ้วนอยู่ แต่ผิวขาวขึ้นแล้วนี่นา ผิวขาวช่วยกลบจุดด้อยได้ตั้งมากมาย แววตาของลู่เหยาเป็นประกายดีใจ
ตอนนี้เธอแทบอดใจรอไม่ไหว อยากไปอาบน้ำเต็มที
ก่อนหน้านี้เธอยังคิดว่า ถ้าอ้วนก็ลดน้ำหนักได้ไม่ยากสำหรับเธอ แต่ถ้าผิวคล้ำคงจัดการยาก
“ที่รัก ฉันดูดีขึ้นบ้างไหม?”
ลู่เหยาเขย่าแขนฟู่หยวนเจิง พลางยิ้มอย่างมีความสุข น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความออดอ้อน
ฟู่หยวนเจิงเองก็เพิ่งเคยเห็นลู่เหยาที่มีใบหน้าขาวผ่อง เขาพยักหน้าเล็กน้อย
ถ้าไม่ติดว่าท้องโต ลู่เหยาคงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจไปแล้ว
ใบหน้าของลู่เหยาเปียกชุ่ม เธออยากหาอะไรมาเช็ดหน้า แต่ไม่ได้พกผ้าขนหนูมาด้วย
ฟู่หยวนเจิงขยับเข้ามาสองก้าว แล้วดึงชายเสื้อของตัวเองขึ้น “เช็ดกับตัวฉันนี่!”
หา?
ลู่เหยาเห็นกล้ามหน้าท้องแปดก้อนที่เผยให้เห็นราง ๆ ใต้เสื้อที่ถูกยกขึ้น พลันรู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าว