เพียะ!
มือของหญิงสาวตบลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม
ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาว
แค่เพียงมองก็ทำให้รู้สึกหนาวเย็นไปถึงขั้วหัวใจ
ในใจของหญิงสาวรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งอยากจะเหยียดหยามเขาอย่างรุนแรง!
“คุกเข่า!”
หญิงสาวลากสังขารอันอ้วนท้วนไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ต้องยอมรับเลยว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นผู้ชายที่เพอร์เฟกต์จริง ๆ
ตอนแรกที่ใช้วิธีสกปรกหลับนอนกับเขา ก็เพราะสถานะนายทหารและรูปร่างหน้าตาดีของเขา
แต่หลังจากครั้งนั้น ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยแตะต้องเธออีกเลย!
ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งอยากจะบั่นทอนเขา อยากเห็นดอกไม้บนยอดเขาที่ไม่มีใครเอื้อมถึงถูกบั่นทอนจนต้องคุกเข่าขอร้อง
มือที่บวมราวกับขาหมูสองข้างนั้น มือหนึ่งจับคอเสื้อของชายหนุ่ม มองเขาอย่างยั่วยุ
“ฟู่หยวนเจิง ถ้าคุณคุกเข่าขอร้องฉัน ฉันอาจจะพิจารณาดูก็ได้”
ฟู่หยวนเจิงเม้มริมฝีปากบาง นัยน์ตาลึกล้ำเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างเปิดเผย
การสัมผัสของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกรังเกียจจนสุดจิตสุดใจ แนวกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนเป็นประจำก็เกร็งขึ้นมา
เมื่อคิดถึงสถานการณ์ที่ครอบครัวฟู่กำลังเผชิญ ฟู่หยวนเจิงก็เงียบไป
หญิงสาวเห็นสีหน้าลังเลของเขา ก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
ในใจร้องตะโกนว่า ในที่สุดผู้ชายคนนี้ก็จะยอมจำนน คุกเข่าขอร้องเธอแล้ว
หมัดของฟู่หยวนเจิงกำแน่น แต่ระหว่างที่เขาลังเล แรงที่คอเสื้อก็คลายลงในทันใด หญิงสาวล้มลงไปตรง ๆ
เธอจะเล่นอะไรอีก?
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ลุกขึ้นมาสักที ฟู่หยวนเจิงก็ขมวดคิ้ว
แม้จะรังเกียจเธออย่างที่สุด แต่นึกถึงว่าเธอยังตั้งครรภ์อยู่ จึงรีบพยุงเธอขึ้นมา
“ลู่เหยา!”
ฟู่หยวนเจิงบีบจุดหว่างคิ้วให้เธอ แต่เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เขารีบอุ้มเธอขึ้นมา แต่ไม่คิดว่าตอนอุ้มจะเซถลาหนึ่งก้าว
ถ้าไม่ใช่เพราะชายหนุ่มตัวสูงล่ำบึก ก็คงไม่สามารถอุ้มเธอได้
ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
“หยวนเจิง ลูกคุยกับเหยาเหยาดี ๆ นะ เหยาเหยาท้องแก่แล้ว ยังไงก็ต้องให้เธอเก็บเด็กไว้”
ฟู่หยวนเจิงกวาดตามองผู้หญิงบนเตียงอย่างเรียบเฉย นึกถึงคำข่มขู่ของหล่อนเมื่อครู่ ในใจก็ตัดสินใจได้
“แม่ หล่อนลู่เหยาหมดสติไปแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น? หนักไหม? ลูกคนนี้ เมียลูกท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว ลูกพูดดี ๆ กับเธอไม่ได้หรือไง แม่ไปเรียกรถก่อนนะ”
ไม่นาน เสียงลงบันไดก็ดังขึ้น
ฟู่หยวนเจิงมองผู้หญิงบนเตียง ในแววตาที่เคยสงบนิ่งเป็นปกติแฝงไว้ซึ่งความลังเลที่ยากจะสังเกตเห็น
รอให้เธอฟื้น ถ้าเธอยอมเก็บเด็กไว้ ไม่ว่าเธอจะให้เขาทำอะไร เขาก็จะยอม
“ฮืด... เจ็บจัง!”
เสียงของหญิงสาวแหบพร่า เธอเอามือกุมหน้าผากโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ได้สติจากอาการมึนงงหลังอุบัติเหตุรถชน
เธอขยี้หัว แต่ความเจ็บที่คิดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น ภายใต้แสงไฟสลัวในห้อง เธอมองเห็นโปสเตอร์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคเก่าบนผนัง
เธอมองดูแขนตัวเอง แทบคลั่งในทันที
ทำไมอ้วนได้ขนาดนี้?
เธอจับใบหน้าและทั่วร่าง มันบวมทั้งตัวเหมือนศพที่ขึ้นอืดในหนังสยองขวัญที่เธอเคยดู
“กรี๊ดดด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ฉัน...”
“คุณฟื้นแล้ว?”
เสียงของผู้ชายเย็นเยียบ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย
หล่อนหันขวับไป ก็เห็นชายที่หล่อกว่าดาราทุกคนที่เธอเคยเห็นมายืนอยู่ข้างเตียง
“นี่คงไม่ใช่การถ่ายทำละครหรอกนะ ฉันจำไม่ได้ว่ามีพระเอกหล่อขนาดนี้ด้วย” หล่อนพึมพำ
ทันใดนั้นเอง ก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านหัว ชั่วพริบตา ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอผุดขึ้นในสมอง
เธอ... ทะลุเข้ามาในนิยาย!
ลู่เหยาในศตวรรษที่ 21 กว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นซูเปอร์สตาร์ในวงการบันเทิงได้อย่างยากลำบาก เพิ่งจะคว้าตำแหน่งราชินีจอทองคำมาหมาด ๆ ไม่คิดว่าระหว่างทางไปงานเลี้ยงฉลองจะเกิดอุบัติเหตุรถชน ตายก่อนวัยอันควร
ลู่เหยาอยากจะร้องไห้ ชีวิตที่กำลังขึ้นสู่จุดสูงสุดยังไม่ทันได้มีความสุข ก็มาตายเอาดื้อ ๆ แถมยังทะลุเข้ามาในนิยายรักย้อนยุคยุค 70 เรื่อง “คุณนายทหารบังคับใจ”
ที่ทำให้เธอยิ่งสิ้นหวังคือ เธอกลายเป็นหลู่เหยา ภรรยาเก่าตัวร้ายที่จะต้องตายเพราะคลอดลูกยากในอีกไม่ช้า
ลู่เหยาอยากจะเป็นลมให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!
ในเรื่อง ภรรยาเก่าตัวร้ายคนนี้วางยาปลุกเซ็กส์ให้พระเอกฟู่หยวนเจิง แล้วข่มขืนเขาจนต้องแต่งงานกับเธอ
เดิมทีฟู่หยวนเจิงมีคู่หมั้นซึ่งเป็นนางเอกในดวงใจ แต่ถูกเธอพรากจากกันอย่างจงใจ หลังจากแต่งงาน ฟู่หยวนเจิงก็ไม่เคยแตะต้องตัวเธออีกเลย เธอเลยอาละวาดงอแงใหญ่โต ทำให้บ้านฟู่วุ่นวายไม่เป็นสุข
แต่ไม่คิดว่าครั้งนั้นเธอจะตั้งท้องลูกของฟู่หยวนเจิง ครอบครัวฟู่ก็ปฏิบัติกับเธออย่างดี แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอเห็นฟู่หยวนเจิงไปพบกับนางเอกคนรักเก่าอีกครั้ง ก็อิจฉาจนเป็นบ้า
ศัตรูตัวฉกาจของครอบครัวฟู่ใช้หลักฐานที่เธอให้มา ไปร้องเรียนว่าครอบครัวฟู่มีปัญหาเรื่องภูมิหลังทางชนชั้น ครอบครัวฟู่เลยถูกสอบสวน และต้องถูกส่งไปอยู่ชนบท
ตอนแรกเธอแต่งกับฟู่หยวนเจิงเพราะอยากมีชีวิตดี ๆ พอเห็นฟู่วหยวนเจิงกลายเป็นพวกองค์ประกอบเสีย ก็เลยจะขอหย่า และยังคิดจะทำแท้งลูกของฟู่หยวนเจิง
ครอบครัวฟู่กำลังจะถูกส่งไปอยู่ชนบท ต่อไปก็จะมีปัญหาเรื่องภูมิหลัง พ่อแม่ของฟู่หยวนเจิงเลยกลัวว่าฟู่หยวนเจิงจะหาภรรยาไม่ได้ ต่างก็มาชักชวนให้ทั้งคู่อย่าหย่า อย่าทำแท้งลูก สำหรับครอบครัวฟู่แล้ว ลูกในท้องของลู่เหยาก็เป็นความหวังสุดท้ายของครอบครัวฟู่เช่นกัน
เมื่อกี้ ฟู่หยวนเจิงตั้งใจจะคุยกับลู่เหยาดี ๆ แต่ไม่คิดว่าภรรยาเก่าคนนี้จะตื่นเต้นเกินไปจนขาดใจตายเพราะอยากจะบีฑาฟู่หยวนเจิง!
ลู่เหยาเอามือปิดหน้า ใจนี่ด่าสวรรค์ไม่หยุดเลยนะ ทำไมเธอถึงไม่ข้ามไปอยู่ในร่างนางเอกคนรักเก่าของพระเอก กลับต้องมาเป็นภรรยาเก่าตัวร้ายที่เป็นแค่ตัวประกอบ
ตัวประกอบภรรยาเก่าคนนี้เพราะความเสือกของตัวเอง อยากจะทำแท้ง แต่สุดท้ายลูกก็ไม่หลุด ตัวเองกลับตายเพราะคลอดลูกยาก ส่วนลูกรอดมาได้ เป็นฝาแฝด
ต่อมา ครอบครัวฟู่พาฝาแฝดไปอยู่ชนบท คนรักเก่าที่เป็นนางเอกก็ตามพระเอกไปอยู่ชนบทด้วย ทั้งสองคนคอยช่วยเหลือกันที่ชนบท ไม่นานครอบครัวฟู่ก็ได้รับการคืนความบริสุทธิ์ ฟู่หยวนเจิงได้กลับไปรับตำแหน่งเดิม ส่วนนางเอกก็กลายเป็นภรรยานายทหาร ครอบครัวสี่คนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกัน
“เมื่อกี้คุณพูดจริงเหรอ?”
ผู้ชายเห็นเธอไม่เป็นอะไรแล้ว ก็ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ลู่เหยาเงยหน้ามองเขา มองใบหน้าที่หล่อจนเทพเจ้ายังต้องอิจฉา แววตาก็เผลอเป็นประกายหวานซึ้งอย่างควบคุมไม่ได้
ที่จริงเธอเคยเห็นแต่หนุ่มหล่อในวงการบันเทิงมามากจนชินแล้ว แต่ผู้ชายคนนี้หล่อเกินไปจริง ๆ
รูปร่างของเขาสูงโปร่งเนี้ยบเฉียบคมราวกับต้นสน
ไหล่กว้างสะโพกแคบตามมาตรฐาน ส่วนสูงน่าจะประมาณ 190 แนวกล้ามเนื้อที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่านั้นรัดเสื้อผ้าจนตึงแต่ก็ดูกลมกลืน
ทั้งกำยำทั้งเก็บซ่อนอารมณ์ โดยเฉพาะเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมใส่ ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ทางเพศแบบห้ามใจ
ลู่เหยากระตุกวูบจนอดไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นผิวสีแทนที่ดูดีแบบนี้ แถมยังมีโครงหน้าที่คมคายสง่าน่าเกรงขาม คิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาดุจดาว จมูกโด่ง
ช่างเกิดมาเพื่อถูกใจเธอจริง ๆ!
ลู่เหยายังคงจมดิ่งอยู่ในความหล่อเหลาของอีกฝ่ายจนถอนตัวไม่ขึ้น ก็เห็นริมฝีปากบางเฉียบของเขาขยับ
เขาพูดอะไร เธอไม่ได้ยินชัด ก็แค่พยักหน้าไปอย่างเลื่อนลอย
“ได้ ฉันจะคุกเข่า!”
ชายหนุ่มไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วก็ตั้งท่าจะคุกเข่าลงไปตรง ๆ
ลู่เหยาตกใจจนรีบลุกขึ้นนั่ง จับเขาไว้
“ไม่... ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น เราคงเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”
กล้ามเนื้อแน่น ๆ ของฟู่หยวนเจิงภายใต้เสื้อเชิ้ตขยับน้อย ๆ ทำเอาลู่เหยาตาค้าง
เมื่อเห็นสายตาแบบนั้นของหญิงสาว ฟู่หยวนเจิงก็ขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ
เธอจะวางแผนอะไรอีก?
“เมื่อกี้คุณบอกว่าให้ฉันคุกเข่าขอร้องคุณ คุณถึงจะไม่ทำแท้ง!”
ลู่เหยาอยากจะตบตัวเองสักฉาด นางร้ายตัวจริงนี่ก่อเรื่องจริง ๆ อยู่กับพระเอกดี ๆ ไม่ได้หรือไง?
ถ้านางไม่เสือก ตอนคลอดลูกสองคน หลังจากครอบครัวฟู่ได้รับการคืนความบริสุทธิ์กลับมา เธอก็ยังเป็นภรรยานายทหาร แถมครอบครัวฟู่ยังจดจำความดีของเธอ
แล้วอีกอย่าง ผู้ชายหล่อขนาดนี้ เธอจะยอมยกให้คนรักเก่าคนนั้นได้ยังไง?
ลู่เหยารีบยืนขึ้น “ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ แล้วก็จะไม่หย่ากับคุณ ฉันจะไปอยู่บ้านนอกกับคุณ!”
อะไรนะ?
ฟู่หยวนเจิงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไรแบบนี้?