ลู่เหยายังคิดว่าฟู่หยวนเจิงเกิดอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติภารกิจที่กองทัพ นางตื่นเต้นจนกำมือแน่น
จ้าวเหวยหง: “ลูกสาวเอ๊ย ตอนนี้สามีของลูกเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้การกองพลแล้ว ได้ยินว่ายังเป็นผู้การกองพลที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพด้วยนะ ลูกไม่รู้หรอกว่า พอเขาปรากฏตัวขึ้นมา พวกสาว ๆ ในชุมชนครอบครัวทหารแถบเขตทหารคลั่งไคล้กันขนาดไหน”
“โดยเฉพาะซูเนี่ยนชิงคนนั้น แม่เจอเธอไปหาสามีลูกที่ชุมชนครอบครัวทหารตั้งหลายครั้ง! ตอนนี้คนในชุมชนครอบครัวทหารต่างก็ลือกันให้แซ่ดว่า พวกเขาสองคนกลับมาคบกันแล้ว!”
ลู่เหยาขมวดคิ้ว ทำไมถึงเป็นเรื่องนี้อีกแล้ว!
แต่พอได้ยินจ้าวเหวยหงบอกว่าฟู่หยวนเจิงไม่เป็นอะไร นางก็ถอนหายใจโล่งอก
เมื่อวานทั้งคู่ยังคุยโทรศัพท์กันหวานชื่นอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงเกิดเรื่องขึ้นมาได้ ทำเอานางตกใจหมด
ลู่เหยา: “แม่คะ ฉันเชื่อใจสามีค่ะ เขาบอกแล้วว่าชอบฉันคนเดียว!”
จ้าวเหวยหงมองลูกสาวที่กำลังหลงรักจนหัวปักหัวปำแล้วรู้สึกผิดหวังที่สอนไม่ได้ดั่งใจ
จ้าวเหวยหง: “ลูกโง่หรือเปล่า เขาอยู่ที่เขตทหาร แล้วลูกจะรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นคนยังไง”
ลู่เหยา: “เราสองคนโทรศัพท์คุยกันทุกคืน คุยกันทีหนึ่งตั้งครึ่งชั่วโมง เขาชอบฉันหรือเปล่า ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง!”
ลู่เหยามั่นใจเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้แทบรอให้เขากลับมาไม่ไหว อยากจับเขาขึ้นเตียงเสียเดี๋ยวนี้!
จ้าวเหวยหงชะงักไป: “พวกเธอโทรศัพท์คุยกันทุกวันเลยหรือ”
ลู่เหยาพยักหน้า: “ใช่ค่ะ ตั้งแต่เขากลับไปครั้งนี้จนถึงเมื่อวาน ไม่มีวันไหนที่ไม่ได้คุยกันเลย เขายังเล่าเรื่องข่าวลือในเขตทหารให้ฉันฟังหมดแล้วด้วย เขารับรองว่าไม่ได้ไปเจอซูเนี่ยนชิงคนนั้น!”