จ้าวเหวยหงที่เดินทางมาไกลจนฝุ่นจับยืนโบกมือเรียกเธออยู่ไม่ไกล!
“แม่คะ ทำไมแม่ถึงมาที่นี่ได้ล่ะ!”
พอจ้าวเหวยหงเห็นว่าเป็นลูกสาวของตัวเองจริง ๆ ก็ตกใจจนแทบอ้าปากค้าง
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย! แม่เห็นเธอแต่ไกล ยังไม่กล้าทักเลย โอ๊ย ลูกสาวแม่ยิ่งโตยิ่งสวยจริง ๆ!”
ในมือของจ้าวเหวยหงยังถือห่อผ้าใบหนึ่งอยู่
เธอวิ่งเข้ามาหา ดึงลูกสาวมามองซ้ายมองขวาไม่หยุด
“ลูก ตอนนี้เธอสวยกว่านักแสดงในโทรทัศน์อีก ไม่เสียทีที่เป็นลูกแม่ หน้าตาเหมือนแม่ตอนสาว ๆ เลย”
สมัยสาว ๆ จ้าวเหวยหงก็เป็นสาวงามประจำหมู่บ้าน หน้าตาสะสวยมีชีวิตชีวา แถมยังชอบแต่งตัวอีกด้วย
สวยก็จริง แต่ก็ไม่ได้เกินจริงอย่างที่เธอพูดหรอก
ลู่เหยานึกถึงคำบรรยายจ้าวเหวยหงในนิยายต้นฉบับ ตอนยังสาวเธอสวยมากจริง ๆ แม้ตอนนี้จ้าวเหวยหงก็ยังรูปร่างเพรียวบาง เรียกได้ว่ายังมีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย
สามีคนแรกของจ้าวเหวยหงเป็นชายหนุ่มจากในเมืองที่ลงชนบทมา เป็นคนมีการศึกษา แถมยังหน้าตาขาวสะอาดและหล่อเหลา
ด้วยนิสัยหยิ่งยโสของจ้าวเหวยหง เธอย่อมไม่ชายตามองชายฉกรรจ์บ้าน ๆ ในหมู่บ้านอยู่แล้ว
เธอจึงตกหลุมรักชายหนุ่มมีการศึกษาที่ลงชนบทมาคนนั้น
แต่ไม่นาน พ่อของลู่เหยาก็เสียชีวิต จ้าวเหวยหงจึงทำได้เพียงพาลูกไปแต่งงานใหม่
เธอเป็นคนฉลาดหลักแหลม ทั้งยังยอมควักเงินซื้อของให้ตัวเองกับลูกสาวอย่างไม่เสียดาย
“แม่ก็พูดไปเรื่อย ฉันไม่เหมือนแม่แล้วจะเหมือนใครล่ะ แม่มาถูกจังหวะพอดี วันนี้ฉันซื้อเสื้อผ้ามาให้แม่ชุดหนึ่งด้วย กลับบ้านไปลองกันเถอะ!”
จ้าวเหวยหงยิ้มตาหยี “ลูกสาวแม่กตัญญูจริง ๆ รู้จักนึกถึงแม่ เก่งกว่าพี่ชายของเธอตั้งเยอะ!”