หยางอานดูทำตัวไม่ถูก มือยังถือไข่อยู่
“ภรรยาผมกำลังจะคลอด ช่วงหลายวันนี้ผมอยู่ที่โรงพยาบาลตลอด เพิ่งรู้ข่าวจากข่าวเช้าวันนี้ เหยาเหยากับเจ้าตัวที่สามไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”
หยางอานมองไปทางลู่เหยา ลู่เหยารีบลุกขึ้น
“พี่มาแล้วเหรอคะ ฉันกับเจ้าตัวที่สามไม่เป็นไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย”
เฉินหมานเจินพูดว่า “หยางอานมาแล้วเหรอ กินข้าวหรือยัง รีบนั่งลงมากินด้วยกันสิ!”
ฮั่วเจาตี้รีบยกเก้าอี้มาให้หยางอาน ส่วนป้าหวังรับไข่ที่หยางอานยื่นให้ แล้วนำไปเก็บไว้ในห้องเก็บของเล็ก ๆ ในห้องปีกตะวันออก
พอจ้าวเหวยหงได้ยินว่าภรรยาของหยางอานกำลังจะคลอด เขาก็ไม่ได้โมโหต่อ
จ้าวเหวยหงถามว่า “ภรรยานายจะคลอดเมื่อไหร่”
หยางอานตอบว่า “หมอบอกว่าอีกวันสองวันนี้ครับ”
เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่มีเวลามาร่วมงานเดือนเกลือของตระกูลฟู่จริง ๆ
พ่อของเขาอายุมากแล้ว ขาก็ไม่ค่อยดี ไม่สะดวกเดินทางไปโรงพยาบาลไป ๆ มา ๆ หยางอานจึงลาคลอดเพื่อดูแลภรรยาของตัวเองในช่วงหลายวันนี้
หยางอานอยากขอให้แม่เลี้ยงช่วย แต่ก่อนหน้านี้เขากับแม่เลี้ยงมีเรื่องไม่สบายใจกัน แถมยังเคยพูดว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับแม่เลี้ยง ตอนนี้จึงไม่กล้าเอ่ยปาก
เฉินหมานเจินยื่นชามกับตะเกียบให้ “เมื่อวานงานเดือนเกลือยังจัดไม่เสร็จ วันนี้กำลังจะจัดต่อพอดี คุณมาถูกเวลาพอดีเลย”
หยางอานกินไปไม่กี่คำ แล้วไปดูที่รักของโชคชะตาทั้งห้าก่อนจะกลับ
จนกระทั่งจากไป เขาก็ยังไม่ได้พูดกับจ้าวเหวยหงเรื่องอยากมาดูเด็ก
หยางอานเพิ่งกลับไป ตระกูลฟู่ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
คนที่เมื่อวานไม่มีโอกาสได้ดูเด็กต่างพากันมาอีก
แต่วันนี้คนที่มาล้วนเป็นระเบียบเรียบร้อย
ฟู่หยวนเจิงกับเฉินหมานเจินคอยดูแลแขก
ลู่เหยากับจ้าวเหวยหงรับหน้าที่เฝ้าเด็กโดยเฉพาะ