รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น นางซ่งแต่งตัวอย่างประณีต แล้วไปที่เรือนหมิงเยวี่ยซี
นางสวมเสื้อคลุมยาวสีบัวโรยปักลายดอกโบตั๋น ปักปิ่นเงินเรียบไว้บนมวยผม ทาเครื่องสำอางบาง ๆ แต่จงใจให้ใต้ตาคล้ำเป็นรอยเขียวจาง ๆ ดูมีสีหน้าอิดโรยและเป็นกังวล
“มารดาสบายดี”
นางค้อมตัวแสดงความเคารพ ท่าทางอ่อนน้อม
อันเล่อจวิ้นจู่กำลังเสวยพระกระยาหารเช้าพร้อมกับเซี่ยหมิงเยวี่ย พอเห็นนางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มิใช่ว่าเมื่อวานบอกแล้วหรือว่าวันนี้ไม่ต้องมาคารวะ นั่งเถิด รับประทานอาหารหรือยัง?”
“รับประทานแล้ว”
นางซ่งนั่งลงที่ตำแหน่งล่าง มือทั้งสองวางซ้อนกันบนเข่า ดูกระวนกระวายใจ
เซี่ยหมิงเยวี่ยลุกขึ้นคารวะนาง เห็นสีหน้านางไม่ดีก็จงใจถามว่า “ท่านแม่ย้ายเรือนไป เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่?”
คำพูดนี้ชวนให้เจ็บปวด สีหน้านางซ่งแข็งทื่อไปชั่วขณะ
ลูกหงอกผู้นี้ เกิดมาเพื่อมาข่มนางโดยแท้ ทุกคำพูดแทงเข้ากลางใจนางเหมือนมีดเสมอ
หากเป็นยามปกติ นางต้องพูดจาเสียดสีสักสองสามประโยคเป็นแน่ แต่ตอนนี้ นางไม่แม้แต่จะมองลูกสาวของตนเองสักแวบ ลุกขึ้นคารวะอันเล่อจวิ้นจู่อีกครั้ง
“หม่อมฉันวันนี้มา สิ่งแรกคือขอโทษมารดา สิ่งที่สองคืออยากแสดงความกตัญญู”
“เมื่อวานหม่อมฉันทำให้มารดาไม่พอใจ กลางคืนคิดไปคิดมารู้สึกไม่สบายใจยิ่ง มารดาเพิ่งกลับมาที่จวน ควรพักผ่อนให้เต็มที่ แต่กลับต้องมารบกวนด้วยเรื่องในบ้าน นับเป็นความไม่กตัญญูของหม่อมฉัน”
นางเช็ดหางตาครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “หม่อมฉันคิดว่า วัดหมื่นศรีเฉียนฝัวซื่อชานเมืองมีชื่อเสียงเรื่องธูปแน่นหนา เจ้าอาวาสหลวงจีนจิ่งฮุ่ยมีธรรมะลึกซึ้ง หม่อมฉันอยากเชิญมารดาไปพักผ่อนคลายใจ แถมยังจุดธูปบูชา ทำบุญถวายน้ำมันตะเกียง สิ่งหนึ่งเพื่ออวยพรให้มารดา อีกสิ่งหนึ่งเพื่อขอความสงบสุขให้จวนโหว ไม่ทราบว่ามารดาเห็นเป็นเช่นไร?”