“คุณชายรองฉิน?”
เด็กวัดน้อยจำฉินฉางอานได้ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม “ท่านมาดึกดื่นเพียงนี้ด้วยเรื่องใดกัน? ท่านผู้นี้คือ...”
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ฉินฉางเซียว ชะงักไปครู่หนึ่ง “ท่านฉินก็มาด้วยหรือ?”
“ระหว่างทางล่าช้าไปหน่อย เลยอยากพักแรมที่วัดสักคืน”
ฉินฉางอานยื่นถุงผ้าใส่เงินให้อย่างยิ้มแย้ม “เต๋าเซวียนชิงอยู่หรือไม่? ข้ายังอยากขอคำชี้แนะจากท่านผู้เฒ่าอีก”
เด็กวัดน้อยรับถุงผ้ามา ด้วยความเกรงใจเล็กน้อย “ท่านฉินมาไม่จังหวะนัก ท่านอาจารย์ใหญ่ได้ออกธุดงค์ไปเมื่อสามวันก่อน ยังไม่กำหนดวันกลับ”
“ออกธุดงค์อีกแล้วหรือ?” ฉินฉางอานสีหน้าห่อเหี่ยว “ข้ามาสามครั้งแล้ว สามครั้งก็ไม่เจอ”
“ท่านอาจารย์ใหญ่เป็นผู้เร่ร่อนตามอารมณ์ มาและไปตามบุพเพสันนิวาส”
เด็กวัดน้อยพูดพลาง สายตาก็ปักไปที่เซี่ยหมิงเยวี่ยที่อยู่ด้านหลัง “หญิงผู้มีบุญผู้นี้ก็มาหาท่านอาจารย์ใหญ่หรือ?”
เซี่ยหมิงเยวี่ยก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว กระทำความเคารพแบบเต๋า “อาจารย์น้อย ข้าคือเซี่ยหมิงเยวี่ยแห่งจวนติ้งหย่วนโหว อยากขอพบอันเล่อจวิ้นจู่ผู้เป็นย่าซึ่งจำพรรษาอยู่ในวัดนี้ ขอโปรดช่วยแจ้งให้ทราบด้วย”
“อันเล่อจวิ้นจู่?”
เด็กวัดน้อยชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเผยความลำบากใจ “หญิงผู้มีบุญโปรดกลับเถิด ท่านย่าไม่พบแขกนอกมาหลายปีแล้ว แม้แต่ขุนนางตระกูลหลวงก็ยากจะพบ แม้คนในจวนจะมา ท่านย่าก็ไม่แน่ว่าจะยอมพบ”
ฉินฉางเซียวก้าวขึ้นมาข้างหน้า เอ่ยเสียงนุ่มนวล “อาจารย์น้อย ขอโปรดช่วยแจ้งสักคำ กล่าวว่าฉินฉางเซียวแห่งจวนฉินกั๋วกง และฉินฉางอานแห่งจวนเยว่กั๋วกง พาคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยแห่งจวนติ้งหย่วนโหวมาขอเข้าเฝ้าอาแก่”