"เป็นชาวบ้านตำบลโจวเกียใต้เขา ได้ยินว่าลูกชายเขาตกน้ำแล้วสลบไม่ฟื้น หมอจนปัญญา อยากขอให้ท่านเต๋าเซวียนชิงช่วยชีวิต แต่ท่านไม่อยู่ ออกธุดงค์ไปแล้ว ท่านเต๋าหมิงซินไม่อยากให้เขาผิดหวัง จะไปดูให้ และบอกว่าท่านนายหญิงชำนาญการแพทย์ บางทีอาจช่วยได้บ้าง จึงให้บ่าวมาทูลเชิญท่านนายหญิงไปด้วยกันเจ้าค่ะ"
แม่เลี้ยงหลิวรายงานด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็วดั่งไฟ พลางเริ่มเก็บข้าวของไปด้วย
ท่านเต๋าหมิงซินเป็นศิษย์ของท่านเต๋าเซวียนชิง หากเขาออกปาก ท่านนายหญิงคงไม่ขัด
ไม่ผิดคาด เห็นอันเล่อจวิ้นจู่วางพัดลง ขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ตกน้ำสลบ? หากเพียงจมน้ำธรรมดา หมอคงไม่ถึงกับจนปัญญา ช่างเถอะ เมื่อท่านเต๋าหมิงซินมีคำขอ ก็ไปดูสักหน่อย หมิงเยวี่ย เจ้าก็ตามข้าไปด้วย"
"เจ้าค่ะ ท่านย่า"
เซี่ยหมิงเยวี่ยวางช้อนยาลง ล้างมือ แล้วสั่งหงเซียวกับอาม่านให้หอบกล่องยาเล็ก ๆ ของนางไปด้วย
ในกล่องนอกจากยาทั่วไปแล้ว ยังมีกระดาษยันต์หลายแผ่นที่นางวาดไว้เล่นยามว่างในช่วงไม่กี่วันมานี้ เพื่อทำให้จิตใจสงบและวิญญาณมั่นคง
คณะคนรีบเดินลงเขาอย่างเร่งรีบ
ชายผู้มาขอความช่วยเหลือชื่อโจวต้าโยง อายุสามสิบกว่า เป็นชาวบ้านตำบลโจวเกียใต้เขา
ตำบลโจวเกียห่างจากสำนักเต๋าชิงเฟิงประมาณสามลี้ ทุกคนเดินเร็ว ไม่ถึงสองเค่อก็ไปถึง
หน้าบ้านอิฐสามห้องของตระกูลโจวมีชาวบ้านมุงดูไม่น้อย แต่ละคนสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อเห็นพระเต๋ามา ฝูงชนก็แหวกทางให้เอง
ในบ้านมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหญิงสาวดังออกมา ฟังแล้วทำให้คนใจคอไม่ดี
เข้าไปในบ้านก็เห็นเด็กชายอายุห้าหกขวบนอนอยู่บนเตียงดินริมกำแพง หน้าซีดเขียว หลับตาสนิท หน้าอกแทบไม่เห็นการนูนขึ้นลง