"หมิงเยวี่ย!"
เซี่ยหมิงเยวี่ยชะงักเล็กน้อย เงยหน้ามอง ก็เห็นย่ากำลังส่ายหน้าให้เบา ๆ
นี่คือให้อย่าก่อเรื่องเกินงามอย่างนั้นหรือ?
เซี่ยหมิงเยวี่ยกระพริบตา แล้วค่อย ๆ ขยับเท้าออก
นางรู้แก่ใจดี หากคิดจะทำให้เซี่ยซีโจวพิการจริง ๆ นางซ่งและเซี่ยเต๋อชางต้องไม่ยอมจบแน่ ต่อให้มีย่าคุ้มครอง ก็ใช่ว่าจะไม่เดือดร้อน
แต่ก็หาได้ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ ไม่ นางก้มมองเซี่ยซีโจว แล้วเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง "วันนี้ เห็นแก่หน้าย่า ข้าจะปล่อยเจ้าไปครั้งนี้ก่อน หากกล้าลงมือกับข้าอีก จะต้องให้เจ้าจ่ายค่าตอบแทนที่สาหัสยิ่งกว่านี้ ไม่เชื่อก็ลองดูได้"
เซี่ยซีโจวขดตัวอยู่บนพื้น มือขวาบวมแดงจนน่าดู ข้อนิ้วถึงกับผิดรูปไปเล็กน้อย
แต่มองแววตาเย็นชาของเซี่ยหมิงเยวี่ยแล้ว ใจเขากลับเกิดความหวาดหวั่นประหลาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แม้แต่เสียงร้องโอดครวญก็แผ่วลงไปหลายส่วน
เพียงแต่ความอาฆาตในแววตา มิได้ลดลงแม้แต่น้อย
นางซ่งพุ่งเข้าไปประคองลูกชายขึ้นมา มองสภาพอนาถาของเขา ปวดใจจนน้ำตาไหลริน แล้วหันไปต่อว่าเซี่ยหมิงเยวี่ยทันที
"อีสุดแส่! นั่นพี่ชายใหญ่เจ้า พี่ใหญ่ก็เหมือนพ่อ เขาสั่งสอนเจ้าสักหน่อย เจ้าไม่สำนึกบุญคุณกลับยังกล้าลงมืออีก ใหญ่เกินไปแล้ว!"
เซี่ยหมิงเยวี่ยยืนอยู่กลางห้องโถง อาภรณ์ผืนงามไร้รอยเปื้อนแม้แต่น้อย
นางเอียงคอทำหน้าบริสุทธิ์ "คำพูดท่านแม่ช่างไร้เหตุผลนัก พี่ใหญ่ก็เหมือนพ่อ ก็ต่อเมื่อพ่อแม่ตายทั้งคู่แล้ว ถึงจะถึงคราวเขามาแผ่อำนาจได้"
นางหยุดเล็กน้อย สายตากวาดไปมาระหว่างนางซ่งและเซี่ยเต๋อชาง "หรือว่า ท่านพ่อท่านแม่คิดอยากจากไปเสียแต่เนิ่น ๆ จะได้ให้พี่ใหญ่ได้เป็นใหญ่ในเรือนโดยชอบธรรม?"
"เจ้า!"
นางซ่งโกรธจนตาดำมืดไปหมด เกือบยืนไม่ไหว
เซี่ยหมิงเยวี่ยจงใจบิดความหมายคำพูดของนาง และจงใจแช่งนางกับท่านโหวให้ตาย!
"สารเลว!"
เซี่ยเต๋อชางบันดาลโทสะหนัก ทุบโต๊ะดังปัง "คนมา! จับอีลูกหงอกนี่กับไอ้สัตว์น้อยที่กล้าทำร้ายพี่ชายไปมัดไว้ เรียกกฎของตระกูลมา! วันนี้ข้าจะสั่งสอนพวกมันให้รู้ว่าอะไรคือกฎระเบียบ!"