เซี่ยหมิงเยวี่ยชำเลืองมองนางซ่งอย่างเย็นชา: "ท่านแม่กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? ลูกเพียงเพื่อรักษากฎระเบียบของจวนโหว ลงโทษพวกบ่าวรับใช้ที่เจ้าเล่ห์เท่านั้น หรือท่านแม่จะสงสารคนในเรือนครัวใหญ่?"
ถ้อยคำนี้เสียดแทงใจยิ่งนัก
นางซ่งโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง แทบจะหายใจไม่ออก
ผู้ดูแลเรือนครัวใหญ่คือคนสนิทที่ติดตามนางมาแต่งงาน พ่อครัวก็เป็นคนใกล้ชิดของนาง สั่งให้พวกเขาละเลยเซี่ยหมิงเยวี่ย ก็เป็นความคิดของนางเอง
บัดนี้ถูกเซี่ยหมิงเยวี่ยชี้โป๊ะต่อหน้าธารกำนัล นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
สีหน้าเซี่ยเต๋อชางก็มืดมนถึงขีดสุดเช่นกัน
เขามองโจ๊กเปล่ากับผักเค็มบนโต๊ะ แล้วมองดูอาหารเช้าอันประณีตทั้งโต๊ะ จะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น?
แต่ท่าทีของเซี่ยหมิงเยวี่ยเช่นนี้ ก็ทำให้เขาโมโหจริงๆ
สาวแรกรุ่นคนหนึ่ง เอาแต่จะมัดคนไล่คน หากแพร่งพรายออกไป จะดูเป็นอย่างไร?
"พอได้แล้ว!" เขาเอ่ยเสียงทุ้ม "เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ เอาเรื่องเอาราวกันใหญ่โตเช่นนี้ ดูเป็นอย่างไร!"
เขาถลึงตาใส่นางซ่งก่อน: "คนในเรือนครัวเจ้าจัดการเอาเอง ควรเปลี่ยนก็เปลี่ยน ควรลงโทษก็ลงโทษ ถึงขั้นกล้าละเลยคุณหนู บ่าวไร้กฎระเบียบเช่นนี้ เก็บไว้ก็เป็นภัย!"
สีหน้านางซ่งซีดเผือด เล็บมือจิกเข้าฝ่ามืออย่างแรง
เซี่ยเต๋อชางหันมามองเซี่ยหมิงเยวี่ยอีกครั้ง น้ำเสียงเข้มงวด: "และเจ้าอีก เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ เอาแต่จะฆ่าจะฟัน ยังมีอาการของกุลสตรีอยู่บ้างหรือไม่? วันนี้เรื่องนี้จบเพียงเท่านี้ ต่อไปอย่าได้หุนหันพลันแล่นเช่นนี้อีก!"