เจียงไป๋เหลือบมองเวลา คาดว่าอีกไม่นานพระอาทิตย์ก็คงตกดิน จึงตัดสินใจขึ้นกระเช้าลอยฟ้าก่อน แล้วค่อยอัปเกรดกระเช้าลอยฟ้าเป็นระดับ 3 ทีหลัง
เสียงโลหะเสียดสีกันอันคุ้นเคยดังขึ้น กระเช้าลอยฟ้าค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นกลางอากาศและเคลื่อนไปตามรางเคเบิลต่อไป เจียงไป๋จึงผ่อนคลายลงในที่สุด
ตอนนี้เจียงไป๋ยังไม่รีบร้อนจัดการเสบียงที่อยู่ในกระเช้าลอยฟ้า แต่เปิดหน้าต่างระบบดูก่อนว่าวัสดุสำหรับอัปเกรดกระเช้าลอยฟ้ามีพอหรือยัง
【ระบบคำนวณและแปลงหน่วยอัตโนมัติเสร็จสิ้น: ก้อนเหล็ก 63 หน่วย ไม้ 19 หน่วย กระจก 42 หน่วย ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 29 หน่วย พลาสติก 10 หน่วย กาวยาแนว 5 หน่วย (เสบียงจำพวกอาหารและน้ำจะไม่ถูกนำมาคำนวณแปลงหน่วยตามปกติ)】
“ระบบ แกไม่ได้หักหัวคิวใช่ไหม? ฉันเอาของทุกอย่างที่เกี่ยวกับเหล็กในหมู่บ้านนี้มาแล้วนะ ต่อให้เป็นปลอกคอหมาฉันก็ยังไม่เว้น แล้วสุดท้ายได้แค่ 63 หน่วยเนี่ยนะ!” เจียงไป๋มองเสบียงที่ระบบคำนวณออกมาแล้วโวยวาย
แน่นอนว่าระบบไม่สนใจคำพูดระบายอารมณ์ไร้ประโยชน์ของเจียงไป๋
หลังบ่นจบ เจียงไป๋ก็สงบใจลงได้ ของที่เก็บมาในวันนี้มีมากพอแล้ว อย่างน้อยการอัปเกรดกระเช้าลอยฟ้าเป็นระดับ 3 ก็ไม่มีปัญหา
ตอนนี้คนอื่น ๆ คงยังไม่มีใครอัปเกรดกระเช้าลอยฟ้าเป็นระดับ 2 ด้วยซ้ำ ต่อให้มีคนทำได้ ความคืบหน้าก็คงสู้เจียงไป๋ไม่ได้
เรื่องนี้เหมือนเกมที่เขาเคยเล่นในชาติก่อน พอได้อัปเกรดแล้วก็จะนำหน้าคนอื่นไปหนึ่งก้าว แล้วทิ้งห่างไปเรื่อย ๆ
เจียงไป๋ตัดสินใจทันที ในเมื่อมีวัสดุพอแล้ว ก็อัปเกรดเดี๋ยวนี้เลย บางทีอาจได้รางวัลจากระบบด้วย
อีกอย่าง ตอนนี้เสบียงของเขากองจนเต็มกระเช้าลอยฟ้าแล้ว ถ้าไม่ใช้วัสดุออกไปบ้าง คืนนี้คงไม่มีที่นอน!
“กลุ้มใจเพราะมีความสุขจริง ๆ!” เจียงไป๋ทอดถอนใจ ทั้งหมู่บ้านมีแค่เขาคนเดียวที่ถูกส่งลงมา จนกินอาหารคาร์โบไฮเดรตมากเสียจนมึนไปหมด
จากนั้นเจียงไป๋ก็เปิดหน้าต่างกระเช้าลอยฟ้า:
【กระเช้าลอยฟ้าระดับ 2】
【ความทนทาน: 200/200】