“ทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการเหรอ? แบบนี้ไว้ใจได้ อย่างน้อยก็ดีกว่าพวกนักเลงอย่างจางเฉียง!”
“กติกานี้ยุติธรรมดี แค่ขอสิทธิ์ช่วยเหลือกัน ดีกว่าแบ่งเจ็ดต่อสามตั้งเยอะ!”
“นับฉันด้วย! กลางวันฉันไม่กล้าเข้าไปลึก อย่างน้อยมีทหารผ่านศึกนำทางก็ยังกล้าเดินเข้าไปอีกสักหน่อย”
“ในที่สุดก็มีคนปกติออกมานำแล้ว พวกจางเฉียงมีแต่หลอกคน ใครไปด้วยก็ซวยทั้งนั้น”
“พี่โจวไว้ใจได้! พรุ่งนี้ฉันจะเอาชะแลงไปสองอัน รับคำสั่งแน่นอน”
ไม่ถึงสิบนาที ก็มีคนหลายสิบคนทยอยตอบรับ บรรยากาศในช่องสนทนาที่เดิมเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น กลับถูกข้อความไม่กี่ประโยคนี้ช่วยประคองไว้ได้มากกว่าครึ่ง
ไม่มีใครสงสัยเจตนาของเขา เมื่อเทียบกับการแบ่งของแบบปล้นกันซึ่ง ๆ หน้าของจางเฉียง โจวเซิงโปขอแค่สิทธิ์ซื้อขายก่อน ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็คุ้มกว่า ยิ่งวันนี้ยังเป็นฝ่ายนำคบเพลิงมาแจกให้คนที่ต้องการฟรี ๆ สมกับเป็นทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการจริง ๆ
นิ้วของเจียงไป๋เลื่อนไปบนหน้าจอแผงควบคุม แววตาวูบไหวเล็กน้อย
โจวเซิงโปคนนี้ฉลาด ไม่โลภผลประโยชน์เล็กน้อยตรงหน้า ขอแค่สิทธิ์ซื้อขายก่อนก็ทั้งรวบรวมใจผู้คนได้ และวิธีนี้ยังช่วยเพิ่มโอกาสรอดของคนจำนวนมาก แถมยังสะสมช่องทางทรัพยากรและค่อย ๆ สร้างทีมของตัวเองได้อีกด้วย
แต่บางทีอาจมีเพียงคนที่เคยทำงานในกองทัพเท่านั้นที่สร้างความไว้วางใจกับประชาชนได้อย่างรวดเร็ว และผลักดันวิธีนี้ให้เกิดขึ้นได้ ถ้าเป็นเขาเองหรือจางเฉียงคงทำไม่สำเร็จ
เจียงไป๋กวาดตามองช่องสนทนาอยู่สองทีแล้วปิดลง ตั้งใจจะใช้พรสวรรค์อัปเกรดปืนพกกับเครื่องควบแน่นน้ำก่อนเข้านอน