เจียงไป๋สีหน้าไร้อารมณ์ ถึงขั้นคร้านจะพูดพล่าม เพราะตัวร้ายมักตายเพราะพูดมาก
เขายกมือซ้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว จ่อปากกระบอกปืนไปยังหน้าอกของชายทั้งสองอย่างแม่นยำ
“แกมีปืนได้ยังไง!” สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที พวกเขากำลังจะพุ่งเข้ามา แต่เสียงปืนดังขึ้นเสียก่อน
ปัง! ปัง!
เสียงปืนสองนัดแทบจะดังต่อเนื่องเป็นเสียงเดียวกัน กระสุนเจาะทะลุหน้าอกของชายที่ถือดาบอย่างแม่นยำ อานุภาพของปืนพกพลังวิญญาณกระบอกนี้มากพอจะปลิดชีพทั้งคู่ได้อย่างง่ายดาย
ชายถือดาบครางอู้อี้ ก่อนล้มตึงลงกับพื้น ร่างกระตุกสองครั้งแล้วก็สิ้นลมหายใจ
สิ่งที่ทำให้เจียงไป๋ประหลาดใจคือ ชายอีกคนกลับเร่งความเร็วหลบการโจมตีถึงตายได้ในพริบตา กระสุนโดนเพียงแขนของเขาเท่านั้น
ถึงจะโดนแค่แขน แต่ด้วยอานุภาพการเจาะทะลวงของอาวุธระดับยอดเยี่ยม แขนของชายคนนั้นคงใช้การไม่ได้แล้ว
“พี่ใหญ่ไว้ชีวิตด้วย!” เมื่อเห็นสหายตาย ชายคนนั้นก็อดกลั้นความเจ็บปวดที่แขนแล้วรีบร้องขอชีวิต
“ยกมือขึ้น บอกเหตุผลมาว่าทำไมฉันถึงไม่ควรฆ่าแก” เจียงไป๋เล็งปืนไปยังหัวใจของชายคนนั้นอย่างมั่นคง น้ำเสียงไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
ชายคนนั้นรีบยกมืออีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้นเหนือศีรษะ เห็นเจียงไป๋ยังไม่ลั่นไกทันที จึงรีบพูดเสียงร้อนรน “พี่ใหญ่! ฆ่าผมไปก็ไม่มีประโยชน์! ฆ่าคนแล้วของที่ตกมีแค่ของในช่องกระเป๋า หลังผมตาย กระเช้าลอยฟ้าของผมจะพรางตัวอยู่แบบนั้นจนกว่าจะถูกทำลาย พี่ใหญ่จะเอาเสบียงข้างในไปไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว!”
เจียงไป๋เลิกคิ้ว กฎข้อนี้ไม่เคยปรากฏบนหน้าต่างระบบ ดูท่าคนพวกนี้จะค้นพบกันเอง
“แล้วฉันจะเชื่อแกได้ยังไง? ถ้าแกกลับเข้าไปในกระเช้าแล้วเปิดใช้งานขึ้นมา ฉันจะไปตามหาแกที่ไหน?”