“ฉันเอาแบบแปลนแผ่นนี้ก็พอ ถ้ามันเป็นแบบที่ใช้ผลิตซ้ำได้ พอทำเสื้อเกราะกันกระสุนออกมาแล้ว ฉันจะให้คุณตัวหนึ่ง” ซูชิงหร่านเหลือบมองเจียงไป๋ ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ได้” เจียงไป๋ไม่อิดออด เก็บเสบียงที่เหลือทั้งหมด เสบียงพวกนี้ช่วยประหยัดเวลาเก็บของให้เขาได้ ไม่เอาก็โง่แล้ว
“สนใจซอมบี้ระดับ C ที่อยู่ในห้างไหม?” ซูชิงหร่านเก็บแบบแปลนแล้วหันมาชวนเจียงไป๋
“ซอมบี้ระดับ C?” เจียงไป๋ประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าในห้างแห่งนี้จะมีซอมบี้ระดับ C อยู่ด้วย
ซูชิงหร่านชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ใช่ แต่ไม่เหมือนตัวที่หัวหน้าทีมโจวเจอ พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะซอมบี้ระดับ C ตัวนี้ ฉันคงไม่รอดมาได้”
“หา?” เจียงไป๋ไม่คิดเลยว่าซอมบี้ระดับ C ตัวนี้จะเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของซูชิงหร่าน เขาส่งสัญญาณให้เธอเล่าต่อ
เสียงเย็นใสของซูชิงหร่านดังขึ้น “พวกนั้นมีอยู่ยี่สิบกว่าคน ตอนฉันกำลังหาเสบียงในห้าง พวกเขาก็เล็งฉันไว้ แล้วไล่ตามออกมา”
“ยี่สิบกว่าคน?” เจียงไป๋เลิกคิ้ว “แล้วทำไมเหลือแค่ห้าคนนี้ล่ะ”
“ตอนหนีเข้าไปในห้างลึกเกินไป เลยไปเจอซอมบี้สายป้องกันระดับ C ตัวนั้นเข้า” แววตาซูชิงหร่านเคร่งขรึมขึ้นวูบหนึ่ง
“ตัวนั้นทั้งร่างหุ้มเกราะเหล็ก การโจมตีทั่วไปเจาะเกราะมันไม่เข้า พวกนั้นมีคนเยอะ พอกรูกันเข้าไปกลับกลายเป็นเป้านิ่ง คนเกินครึ่งตายในห้าง ในกลุ่มยังมีคนที่ปลุกพรสวรรค์ธาตุไฟได้ แต่ก็ยังตายด้วยน้ำมือซอมบี้ตัวนั้น”
“ผู้มีพรสวรรค์อีกคน?” เจียงไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พรสวรรค์ไม่ได้มีกันทุกคนหรือ?”
ซูชิงหร่านเงยหน้ามองเขา คล้ายแปลกใจที่เขาถามเช่นนั้น ก่อนส่ายหน้า “ไม่ใช่ คนที่ปลุกพรสวรรค์ได้มีน้อยมาก ในคนหนึ่งร้อยคนอาจไม่มีสักคน ต่อให้เป็นพรสวรรค์ปลูกพืชระดับ F ก็ไม่ได้มีกันทุกคน”