แงม่วนซักถามซวงเสวี่ยว่าเป็นผู้ใด ทั้งที่เป็นคำถามง่าย ๆ เพียงนี้ แต่เขากลับตอบไม่ได้
แววตาของจวินเฉินอวี้ลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ข้อนิ้วกำแน่น
จู่ ๆ เขาก็ไม่กล้าบอกแงม่วนว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยรักผู้อื่น และมองนางเป็นเพียงตัวแทน
หากแงม่วนรู้เข้า นางจะเป็นเช่นไร เขาไม่กล้าคิด
“แงม่วน นางเป็นเพียง...”
เวินอวิ๋นเหมียนจงใจแสดงท่าทีคาดคั้น “เป็นผู้ใดหรือเพคะ ฮ่องเต้ตรัสไม่ออกแล้วหรือ?”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้ว รู้สึกว่านางไร้เหตุผลอยู่บ้าง แต่เมื่อถูกกระทบพระเกียรติของฮ่องเต้ เขาก็ไม่พอใจยิ่งนัก “นี่คือท่าทีที่เจ้าควรใช้พูดกับเจิ้นหรือ?”
ดวงตาของเวินอวิ๋นเหมียนฉายแววเจ็บปวด “แต่หม่อมฉันดูไม่ออกหรือเพคะว่าฮ่องเต้ปฏิบัติต่อนางเช่นไร เหตุใดก่อนหน้านี้ฮ่องเต้จึงตรัสว่าทรงชอบหม่อมฉัน แต่บัดนี้กลับรักผู้อื่นลึกซึ้งกว่าหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ควรถามให้กระจ่างหรือเพคะ?”
ลูกกระเดือกของจวินเฉินอวี้ขยับ เขาไม่ชอบถูกซักไซ้เช่นนี้ “เจิ้นโปรดปรานผู้ใดมากกว่า ยังต้องชี้แจงกับเจ้าทีละคำหรือ? หรือปกติเจิ้นตามใจเจ้ามากเกินไป?”
ดวงตาของเวินอวิ๋นเหมียนแดงก่ำ นางดูน่าสงสารยิ่งนัก กัดริมฝีปากแน่น ดื้อดึงไม่ยอมให้น้ำตารินไหล
จวินเฉินอวี้เองก็วางท่าทีไม่ลง แต่ยังดูออกว่าแงม่วนใส่ใจเขายิ่งนัก มิฉะนั้นคงไม่ถามด้วยความเจ็บช้ำเช่นนี้