หนีอวี้เหิงพูดอย่างตรงไปตรงมา ทำให้หมอหลวงหรงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หันไปชี้หน้าหนีอวี้เหิงแล้วกล่าวว่า “เจ้าหนูน้อยปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้าดีอย่างไรมาพูดจาเหลวไหลใส่ร้ายข้า! เจ้ามิใช่มีใจทะเยอทะยาน คิดว่าใส่ร้ายข้าแล้วตนเองจะได้ขึ้นมาแทนหรือ?”
หนีอวี้เหิงหัวเราะเย็นชา “ด้วยฝีมือการแพทย์ของกระหม่อม ต่อให้ใต้เท้ายังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยกรมหมอหลวงอยู่ ก็คงนั่งได้อีกไม่นาน กระหม่อมจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร”
“เจ้า!”
ในใจหมอหลวงหรงเริ่มหวาดหวั่นแล้ว ทว่าฮ่องเต้ยังประทับอยู่ เขาจึงทำได้เพียงข่มความหวาดกลัวไว้ แล้ววิงวอนขอความเมตตาจากฮ่องเต้
คาดไม่ถึงว่าจวินเฉินอวี้เพียงทอดพระเนตรเขาอย่างเฉยชา ก็มีรับสั่งทันทีว่า “หรงตี้ปฏิบัติหน้าที่บกพร่อง เกือบทำให้ว่านกุ้ยเหรินต้องรับความอยุติธรรม ลากตัวออกไป พระราชทานยาพิษให้เลือกถวายชีวิต”
ถ้อยคำเย็นเยียบไร้ทั้งโทสะและความยินดี กลับพรากชีวิตเขาไปในทันที
หมอหลวงหรงตะลึงงัน ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เขาก้มศีรษะโขกพื้นอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่องเต้ กระหม่อมมิได้ตั้งใจจริง ๆ ขอฮ่องเต้โปรดเมตตา ไว้ชีวิตกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
เวินอวิ๋นเหมียนมองอย่างเย็นชา คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายจวินเฉินอวี้แท้ ๆ แต่กลับกล้าวางยาให้พระองค์ ทั้งยังฉวยโอกาสก่อเรื่อง การพระราชทานยาพิษให้เลือกถวายชีวิตและยังไว้ศพให้ครบถ้วน นับว่าพระองค์ทรงเมตตาเขามากแล้ว
“ฮ่องเต้!” หมอหลวงหรงร้องขอความเมตตาจนเสียงแหบพร่า กองทหารราชวังเข้ามา ก่อนจะเข้าควบคุมตัวเขาออกไปอย่างแข็งกร้าว
สนมซูคิดจะขอความเมตตาให้เขา แต่กลับถูกอวี้กุ้ยเหรินดึงตัวไว้ “เหนียงเหนียง อย่าได้เข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้เลยเพคะ”
ในใจสนมซูเต็มไปด้วยความโกรธ นางจ้องเวินอวิ๋นเหมียนอย่างเคียดแค้น ไม่คิดเลยว่านางแพศยาผู้นี้จะมีความสามารถถึงเพียงนี้ ร่วมมือกับหมอหลวงผู้นั้น กำจัดหมอหลวงหรงได้อย่างแนบเนียน!