จวินเฉินอวี้รู้สึกว่าตนกำลังจะถูกสตรีใจกล้าผู้นี้ทำให้ขุ่นเคืองจนแทบอัดอั้นเต็มที
ไม่เคยมีสตรีคนใดทำให้อารมณ์ของเขาพลิกผัน ทั้งยังหยอกเย้าเขาเช่นนี้มาก่อน
กงกงลู่รีบก้าวออกมา เอ่ยว่า “ฮ่องเต้ กุ้ยเฟยเพิ่งเสด็จไปได้ไม่นาน หากพวกเราไปตอนนี้ คงมีโอกาสพบกุ้ยเฟยพอดี”
“เจ้ากำลังจะให้เราไปพบนางด้วยตนเองหรือ?” ดวงเนตรเย็นชาของจวินเฉินอวี้เย็นเยียบราวน้ำแข็ง
กงกงลู่รู้สึกหนังศีรษะตึงขึ้นมา ยามฮ่องเต้อยู่ต่อหน้ากุ้ยเฟย ต่อให้พิโรธเพียงใดก็ยังอดกลั้นไว้ได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นนอกเหนือจากกุ้ยเฟย เพียงสายพระเนตรเดียวก็ทำให้คนอยากคุกเข่าขอชีวิตแล้ว
เขารีบกล่าวว่า “บ่าวมิได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่บ่าวเห็นว่ากุ้ยเฟยดูมีเรื่องสำคัญต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ คงเป็นเรื่องเร่งด่วน อีกทั้งพระวรกายของกุ้ยเฟยก็อ่อนแอ ประทับอยู่ข้างนอกนานไม่ได้ จึงเสด็จกลับไปก่อน คิดว่ารอฮ่องเต้ว่างแล้วค่อยมาใหม่พ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดของกงกงลู่ช่วยหาทางลงให้จวินเฉินอวี้ได้ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง กงกงลู่ก็รีบเก็บฎีกาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาวางบนโต๊ะทรงงานอย่างนอบน้อม “ฮ่องเต้ลองเสด็จไปถามเหนียงเหนียงด้วยพระองค์เองดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
จวินเฉินอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตรัสเสียงเย็นว่า “ในเมื่อนางมีเรื่องสำคัญจะเข้าเฝ้าเรา เราก็จะไปพบเสียหน่อย ดูว่านางมีอะไรจะพูด”
……
ระหว่างทางกลับ เวินอวิ๋นเหมียนกำลังคิดถึงเรื่องที่มีคนลอบนำของไปวางไว้ในตำหนักอยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าจะพบเยวี่ยผินที่เพิ่งอ้างว่าร่างกายฟื้นตัวดีแล้ว ขอให้ฮ่องเต้ทรงปลดการกักบริเวณให้
หนิงฉือจินนั่งอยู่บนเกี้ยว เกี้ยวของนางขวางอยู่หน้าเกี้ยวของเวินอวิ๋นเหมียนพอดี การขวางขบวนเสด็จของกุ้ยเฟยอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ดูก็รู้ว่าจงใจ
อวิ๋นเฟยขุ่นเคืองจนแทบกลั้นไม่อยู่ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากก็ถูกอวิ๋นหย่างคว้าข้อมือไว้
ที่หนิงฉือจินกล้ากำเริบเช่นนี้ ก็เพราะมั่นใจว่าฮ่องเต้จะต้องทรงรังเกียจเวินอวิ๋นเหมียน จึงจงใจทำเช่นนี้