จวินเฉินอวี้เลื่อนดวงเนตรหงส์ลงต่ำ คิ้วคมเข้มเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ได้ เช่นนั้นเราจะรออ้ายเฟย”
ภายใต้ราตรีพร่าเลือน เวินอวิ๋นเหมียนเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์บางเบาดุจแพรโปร่ง
ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้พลันมืดครึ้มลง
เพราะนางสวมเพียงแพรบางชั้นเดียว ปกคลุมเรือนร่างเอวคอดสะโพกผาย
เรือนร่างงามใต้แพรโปร่งปรากฏให้เห็นรำไร ชวนให้ใจหวั่นไหวอย่างยิ่ง
ลมหายใจของจวินเฉินอวี้หนักขึ้นเล็กน้อย “อ้ายเฟยคิดจะไม่ให้เราขึ้นว่าราชการในวันพรุ่งหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนยกยิ้ม มือเรียวงามเย้ายวนพาดขึ้นบนบ่าของจวินเฉินอวี้ “ฮ่องเต้ไม่โปรดหรือเพคะ?”
เขากุมเอวคอดของนางแล้วดึงเข้าหา “เราย่อมโปรดปราน”
ค่ำคืนนี้ สายฝนพร่างพรมลงบนใบกล้วย กิ่งไม้ไหวเอนครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าพายุฝนกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแม้แต่น้อย
……
ภายในตำหนักเหยียนซี สนมซูยังคงจมอยู่กับโทสะที่ฮ่องเต้อุ้มเวินอวิ๋นเหมียนจากไป