เซียงโม่ซึ่งอยู่ข้างกายฮองเฮายืนอยู่ใกล้ตำหนักเหยาหวา พอเห็นขันทีน้อยหลายคนที่นำอาหารไปส่งกลับมา นางก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เป็นอย่างไรบ้าง ส่งอาหารเหลือไปให้แล้วหรือยัง?”
ขันทีน้อยที่เป็นหัวหน้าพยักหน้า “ส่งไปแล้วขอรับ แต่แม่นางเซียงโม่ หน่วยราชการเพียงสั่งว่าไม่ต้องส่งอาหารเลิศรสหลากหลายอย่างที่เคยส่งให้กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงก่อนหน้านี้ มิได้สั่งให้ส่งอาหารเหลือไปให้เสียหน่อย”
“อาหารเหลือเหล่านั้น อย่าว่าแต่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเลย แม้แต่บ่าวเห็นยังรู้สึกรังเกียจ กินไม่ลงจริง ๆ ท่านว่าเราทำเช่นนี้ หากกุ้ยเฟยนำเรื่องนี้ไปทูลฮ่องเต้ภายหลัง ฮ่องเต้คงไม่ตัดหัวพวกเราหลายคนหรอกกระมัง?”
เซียงโม่มองพวกเขาอย่างสงบนิ่ง “บัดนี้กุ้ยเฟยถูกกักบริเวณ คนของหน่วยราชการบอกพวกเจ้าว่าไม่ต้องส่งอาหารเลิศรสไปให้ ก็หมายความว่านี่เป็นพระบัญชาของฮ่องเต้”
“ในเมื่อฮ่องเต้ไม่โปรดกุ้ยเฟยแล้ว จะทรงยื่นมือช่วยนางได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง ยามนี้กุ้ยเฟยถูกขังอยู่ในตำหนักเหยาหวา นางย่อมคิดว่าอาหารเหลือที่กินเป็นพระบัญชาของฮ่องเต้ แล้วจะไปถามฮ่องเต้ได้อย่างไร?”
เมื่อได้ฟังเซียงโม่กล่าวเช่นนี้ ขันทีน้อยหลายคนจึงค่อยคลายใจลงบ้าง
เซียงโม่ยื่นมือส่งถุงเงินให้พวกเขา “ในเมื่อฮองเฮาเหนียงเหนียงมีพระบัญชาให้พวกเจ้าทำเรื่องนี้ ก็แสดงว่าทรงไว้วางใจพวกเจ้า หากทำเรื่องนี้ได้ดี ฮองเฮาเหนียงเหนียงย่อมประทานรางวัลให้อย่างงาม”
“ขอรับ!”
ขณะที่ทุกคนในตำหนักเหยาหวากำลังกลัดกลุ้มว่าจะกินอาหารเหลือดีหรือไม่ เวินอวิ๋นเหมียนก็ไปพบคนเฝ้าประตู
“องค์หญิงร้องไห้งอแงไม่หยุด คาดว่าคงไม่สบายกาย รบกวนเชิญหมอหลวงหลิวมาตรวจองค์หญิงให้หน่อย”