หมอตำแยหวังกับคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงรีบเข้าไปในตำหนักบรรทม
ส่วนคนจากตำหนักฉางหนิงที่ลอบเข้ามาในที่มืดก็เพิ่งวางใจแล้วเดินออกไป
เมื่อม่านโปร่งถูกลดลง อวิ๋นหย่างจึงมองออกไปด้านนอก ครั้นเห็นว่าในตำหนักล้วนเป็นคนของตน ก็รีบกลับไปหาเวินอวิ๋นเหมียน
ยามนี้สีหน้าของเวินอวิ๋นเหมียนไม่ได้เจ็บปวดทรมานเช่นเมื่อครู่ นางแสร้งทำขึ้นมา
หมอตำแยหวังพาคนอีกหลายคนรีบมาถึงข้างกายเวินอวิ๋นเหมียนด้วย “เหนียงเหนียง!”
พวกนางต่างเปลี่ยนสีหน้าเป็นอีกแบบหนึ่งแล้ว
“พวกเจ้าสวมบทได้ดี” ร่างกายของเวินอวิ๋นเหมียนยังอ่อนแอ เสียงที่เอ่ยจึงแผ่วเบา
หมอตำแยหวังรีบกล่าวว่า “เคราะห์ดีที่เหนียงเหนียงทรงมองการณ์ไกล ตั้งแต่แรกก็เปลี่ยนน้ำถ้วยนั้นที่มีหนอนกู่เสียก่อน อีกทั้งยังให้คนแอบคุ้มครองครอบครัวของหญิงชรา หญิงชราซาบซึ้งในพระกรุณายิ่งนัก!”
เวินอวิ๋นเหมียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจของนางติดขัดยามเอ่ย “ช่วยให้ข้าคลอดบุตรอย่างปลอดภัย ข้าจะคุ้มครองพวกเจ้าให้พ้นภัย”
“เพคะ!”
ทุกคนต่างทุ่มเทเต็มกำลัง รีบเตรียมการทำคลอด
ขณะเดียวกัน ที่ห้องครัวเล็ก หนีอวี้เหิงโบกพัดจนแทบมีควันลอยออกมา คนข้างกายคิดจะช่วยก่อไฟก็ถูกเขาปฏิเสธ
“ในกองไฟก็อาจมีคนโยนของมีพิษลงไปได้”
เขาจึงลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเอง ทั้งเลือกสมุนไพรให้เวินอวิ๋นเหมียน ต้มยา และก่อไฟ แม้แต่หม้อยาก็ยังนำมาจากบ้านนอกวังด้วยตนเอง
ยามนี้เขาเป่าฟืนจนเขม่าจับเต็มใบหน้า สำลักไอจนแทบกระอักออกมา
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมบาดใจของเวินอวิ๋นเหมียนก็ดังมาจากด้านในตำหนัก!