จวินเฉินอวี้เพิ่งออกจากตำหนักไท่เหอ เมื่อมาถึงนอกตำหนักเฟิ่งอี๋ก็พลันได้ยินเสียงทารกร้องพอดี!
ฮองเฮารู้สึกราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น ทันทีที่คลอดบุตรออกมาได้อย่างสุดกำลัง นางก็ฝืนถามทั้งที่ยังอ่อนระโหยว่า “เป็นองค์ชายหรือองค์หญิง!”
“เป็นองค์ชายเพคะ! เหนียงเหนียง เป็นองค์ชาย!” หมอตำแยคุกเข่าลงกราบทูลด้วยความตื่นเต้น
ฮองเฮาปลื้มปีติยิ่งนัก “เร็วเข้า รีบไปตามฮ่องเต้มา แล้วเปิดหน้าต่างด้วย เปิ่นกงอยากฟังเสียงฝนโปรยปรายดุจสายฝนจากสวรรค์!”
ดาวมงคลของนาง ในที่สุดก็ถือกำเนิดแล้ว!
“เหนียงเหนียง เพิ่งคลอดบุตร จะต้องไม่ถูกลมเพคะ”
“อย่ามัวพูดไร้สาระ รีบไปเปิดหน้าต่าง!” ในยามนี้ ไม่มีสิ่งใดสำคัญอีกแล้ว นางอยากเห็นฝนโปรยปรายจากสวรรค์!
นางไม่ใส่ใจว่าราษฎรจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร และไม่สนด้วยว่าฝนจะตกแล้วเป็นอย่างไร นางใส่ใจเพียงเกียรติยศที่ทุกคนจะยกย่องนางขึ้นสูง ส่งเสริมนางในฐานะมารดาของดาวมงคล!