ยามราตรีมาเยือน ของกำนัลจากตำหนักเหยียนซีก็ถูกส่งมาถึง
เวินอวิ๋นเหมียนยังคงสางขนเสี่ยวหูหูอยู่ มันหมอบอยู่ในอ้อมแขนนางอย่างว่าง่าย
เดิมทีกำลังจะเข้านอนแล้ว แต่เมื่อของกำนัลมาถึง นางก็จำต้องรับไว้
ผู้มาเยือนคือจางฝูไห่จากตำหนักเหยียนซี แววตาของเขาดูอึมครึมอยู่แล้ว ยามยิ้มจึงยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเขามีเจตนาแอบแฝง “บ่าวขอถวายคำนับพระสนมเหวี่ยน ขอให้พระสนมทรงพระเกษมสำราญ”
เวินอวิ๋นเหมียนส่งเจ้าจิ้งจอกน้อยให้อวิ๋นหย่าง “ลุกขึ้นเถิด กงกงจางมาเยือนยามดึกถึงเพียงนี้ ไม่ทราบว่ากุ้ยเฟยมีรับสั่งสิ่งใดหรือ”
จางฝูไห่ก้มหน้าพลางยิ้ม “กราบทูลพระสนม กุ้ยเฟยมีรับสั่งให้คนนำผ้าห่มที่ปักด้วยไหมทองจากแพรเมฆาและไหมสวรรค์มาให้ สัมผัสแล้วเย็นสบาย ยามคิมหันต์กำลังจะมาถึง คิดว่าพระสนมเหวี่ยนคงโปรด”
เวินอวิ๋นเหมียนเหลือบมองผ้าห่มที่นางกำนัลยกเข้ามา
แม้สนมซูจะอำมหิตและวางอำนาจ แต่ยามลงมือกลับใจกว้างไม่ธรรมดา ผ้าห่มผืนนี้ต้องใช้ช่างปักถึงสามสิบคน ปักทีละเข็มทีละด้ายอยู่นานถึงครึ่งเดือนจึงจะสำเร็จ
“ขอบพระทัยสนมซู”
อวิ๋นหย่างกำลังจะไปส่งจางฝูไห่ เวินอวิ๋นเหมียนกลับห้ามนางไว้ด้วยสายตา ก่อนลุกขึ้นอย่างเฉยชา
“กุ้ยเฟยมอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้ เปิ่นกงย่อมต้องไปขอบคุณด้วยตนเอง”
คราวนี้อวิ๋นหย่างจึงเข้าใจ กุ้ยเฟยส่งของมาให้ยามดึก ทั้งยังเป็นของล้ำค่าเช่นนี้ จุดประสงค์ย่อมชัดเจนว่าต้องการให้เหนียงเหนียงไปขอบคุณถึงตำหนัก
หากคืนนี้ไม่ไป พรุ่งนี้ชื่อเสียงว่าทะนงตนเพราะได้รับความโปรดปรานก็จะตกอยู่บนศีรษะเหนียงเหนียง
แต่ยามดึกเช่นนี้ ยังจะจงใจทำให้ผู้คนลำบากอีกหรือ
จางฝูไห่แค่นเสียงเย็นชาในใจ พระสนมเหวี่ยนผู้นี้ยังพอรู้ธรรมเนียม เขาจึงยิ้มไม่ถึงดวงตาแล้วเอ่ย “เช่นนั้นบ่าวจะนำทางพระสนมเหวี่ยนพ่ะย่ะค่ะ”