ฉินซ่างเซวียนเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างยียวนว่า “เจ้าทำทีผลักไสเพื่อให้ข้าติดกับเช่นนี้ แสดงให้ผู้ใดดูกัน? กู้โม่เวย เจ้าไม่รู้หรือว่าพี่หญิงของข้ายกเจ้าให้ข้าแล้ว?”
กู้โม่เวยส่ายหน้าทั้งดวงตาแดงก่ำ “ข้าไม่มีวันแต่งกับเจ้า ต่อให้เรามีสัญญาหมั้นหมายกัน แต่ยังไม่ได้แต่งงาน เจ้าก็ปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้แล้ว หากข้าไปร้องเรียนที่ศาลเมืองหลวง เจ้าก็ไม่มีเหตุผลมารองรับ”
นางไม่รู้จักแสดงโทสะ ต่อให้กล่าวถ้อยคำแข็งกร้าว ก็ยังดูราวลูกแกะตัวน้อย มีเพียงดวงตาแดงก่ำด้วยความคับข้องใจ และพยายามทำท่าเข้มแข็งเท่านั้น
หากวันนี้รู้ว่าจะพบฉินซ่างเซวียนกลางถนน ต่อให้นางต้องตายก็ไม่มีวันออกจากเรือน
ฉินซ่างเซวียนยกยิ้มมุมปาก “ต่อให้เจ้าไปหาศาลเมืองหลวงแล้วจะทำอันใดได้? ใต้หล้านี้ นอกจากฮ่องเต้แล้ว ผู้ใดเล่าจะไม่ไว้หน้าข้า?”
“ข้าจะบอกเจ้าไว้ หากวันนี้เจ้ายอมข้าดี ๆ ข้าก็จะแต่งเจ้าเข้าบ้าน แต่หากเจ้ายืนกรานให้ข้าใช้กำลัง ข้าก็จะทำเช่นนั้นแล้วค่อยถอนหมั้น ถึงตอนนั้นข้าดูสิว่าเจ้ายังจะมีหน้าอยู่ต่อไปหรือไม่”
กู้โม่เวยโกรธจนริมฝีปากสั่น พยายามกลั้นน้ำตาอย่างเข้มแข็ง ทว่ายิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ “ข้า... ต่อให้กลายเป็นผี ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้น ๆ”