ทางเวินอวิ๋นเหมียนเมื่อทราบข่าวที่อวิ๋นหย่างส่งมา ก็เม้มปากยิ้มน้อย ๆ
นางลูบเจ้าจิ้งจอกน้อยในอ้อมแขน รู้สึกว่าช่างน่าสนใจยิ่งนัก «ข้ารู้แล้ว»
หากฉินเจาทราบว่านางไม่ยอมพบเขา ทั้งยังหักสะพานหลังข้ามแม่น้ำเช่นนี้ คงพิโรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่
แต่ในสายตาของเวินอวิ๋นเหมียน เรื่องนี้ก็เป็นเพียงฟ้าร้องแต่ฝนไม่ตกเท่านั้น จึงไม่เป็นไร
ก็แค่หมาป่าป่าตัวหนึ่ง ค่อย ๆ ฝึกให้เชื่องก็พอ
ยามนั้นอวิ๋นเฟยรีบก้าวเข้ามาจากด้านนอก «นายหญิงน้อย ในวังมีราชโองการลงมาเจ้าค่ะ»
เวินอวิ๋นเหมียนส่งเจ้าจิ้งจอกน้อยให้อวิ๋นหย่าง «ราชโองการใดหรือ»
«เมื่อครู่ฮ่องเต้มีรับสั่งให้กรมพิธีร่างราชโองการ แต่งตั้งพระสนมหนิงย้อนหลังเป็นหวงกุ้ยเฟยจิ่งฮุ่ย ส่วนพระสนมผู้ล่วงลับที่ไร้ความผิดทั้งหมด ให้แต่งตั้งยศย้อนหลังเจ้าค่ะ»
นิ้วเรียวของเวินอวิ๋นเหมียนที่ลูบถ้วยชาหยุดชะงักอยู่บนลวดลาย «แต่งตั้งเป็นหวงกุ้ยเฟยย้อนหลังหรือ»
ชาติที่แล้วจวินเฉินอวี้ไม่ได้ทำเช่นนี้
เขาถึงกับปกปิดฐานะของพระสนมหนิงไว้อย่างแนบเนียน แม้แต่ฮองเฮาในวังก็ยังหลงเชื่อฐานะปลอมของพระสนมหนิง
ฮ่องเต้ไม่ยินดีเผยความในใจ นางจึงต้องอาศัยความละเอียดรอบคอบของตนค่อย ๆ สืบหาเบาะแส
แล้วเหตุใดบัดนี้จึงแต่งตั้งนางเป็นหวงกุ้ยเฟยอย่างเปิดเผยเช่นนี้
เขาถูกสิ่งใดกระตุ้นมาหรือ ถึงได้แสดงความในใจออกมาเช่นนี้
แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวมากมายที่เปลี่ยนแปลงไปหลังจากกลับมาเกิดใหม่ เวินอวิ๋นเหมียนก็สงบลง
ฮ่องเต้รักพระสนมหนิง สำหรับนางแล้วก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้าย
ก่อนที่เขาจะพบตัวแทนที่ดีกว่า นางก็มิใช่ตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดหรอกหรือ