เสียงฟ้าร้องกึกก้องสะเทือนโสตครั้งนี้ ทำให้ทุกคนตื่นตระหนก!
ฮองเฮาพลันเงยหน้า จ้องมองท้องฟ้าเขม็ง
วินาทีถัดมา เสียงครืนครั่นดังก้องขึ้นอีกครั้ง!
จวินเฉินอวี้เงยหน้าขึ้นอย่างตะลึง สายฟ้าสว่างวาบอีกครา ส่องให้เห็นกระดิ่งลมในตำหนักเหยาหวา!
ใต้เสียงกระดิ่งลมใสกังวาน เสียงร้องไห้ขององค์ชายและองค์หญิงที่เหนียงเหนียงให้กำเนิดถูกกลบไป จากนั้นใบไม้ก็เริ่มไหวระริก!
หยาดฝนเริ่มโปรยลงมาทีละหยด!
แล้วก็ยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ!
ขันทีที่จุดโคมอยู่ถึงกับตะลึง รีบจุดโคมพระราชวังดอกบัวขึ้นอีกดวง!
ราตรีมืดมิด ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมา!
โคมวังลอยสูงขึ้นช้า ๆ!
หัวใจจวินเฉินอวี้เต้นรัว เมื่อเห็นหยาดฝนร่วงลงทีละหยด ก่อนจะกลายเป็นฝนกระหน่ำราวฟ้ารั่ว ลำคอของเขาก็แห้งผากอย่างยิ่ง
ถ้อยคำของราชครูดังก้องอยู่ในหัว!
ดาวจักรพรรดิ ดาวหงส์ขับขานหวง!
เหนียงเหนียงให้กำเนิดดาวมงคลคู่แก่เขา!
เขารู้อยู่แล้วว่าเหนียงเหนียงไม่มีวันทำให้เขาผิดหวัง! คราวนั้นเขาฝืนเสียงคัดค้านของทุกคนเพื่อช่วยนางไว้ บัดนี้เขารู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดคุ้มค่าไปกว่านี้อีกแล้ว!
ดวงเนตรหงส์ของเขาแดงก่ำ รีบสั่งการทันทีว่า “เสี่ยวลู่จื่อ! พระสนมหยวนเฟยให้กำเนิดดาวมงคลคู่ สวรรค์ประทานฝนชุ่มฉ่ำ ฝูงตั๊กแตนสลายไป จงตีระฆังและกลองให้กึกก้อง ประกาศข่าวไปทั่วหล้า!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
“ฮองเฮาเหนียงเหนียง! ฮองเฮาเหนียงเหนียง ทรงเป็นอะไรไปเพคะ!” ซั่วชุนกับคนอื่น ๆ เดิมทีคิดจะหามเกี้ยวไปหลบฝนใต้ระเบียง แต่พอหันกลับมา ก็เห็นฮองเฮาหน้าซีดเผือด ร่างแข็งทื่อฟุบอยู่บนเกี้ยว
ด้านนอกตำหนักเหยาหวาวุ่นวายไปหมด จวินเฉินอวี้เหลือบมองฮองเฮา “ส่งฮองเฮากลับตำหนักเฟิ่งอี๋ ดูแลให้ดี”
ทุกคนรีบกางร่ม หามฮองเฮาขึ้นเกี้ยวเพื่อไม่ให้นางเปียกฝน ส่วนจวินเฉินอวี้ก็สั่งให้คนรีบอุ้มองค์หญิงและองค์ชายเข้าไปในตำหนักบรรทม