กงกงลู่สะดุ้งเฮือก นึกว่าฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นตนงีบหลับ จึงรีบคุกเข่าลงกับพื้น «ฮ่องเต้โปรดอภัย»
จวินเฉินอวี้จึงค่อยหลุดจากภวังค์อารมณ์ เงยหน้าขึ้นขมวดคิ้ว «เจ้าขออภัยเรื่องใด!»
กงกงลู่ชะงักไปเล็กน้อย กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง พอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจความหมายของฮ่องเต้
เขารีบลุกขึ้นยืน
จวินเฉินอวี้จึงถามว่า «ให้เจ้าไปส่งคนออกนอกวังสืบข่าว ได้ผลว่าอย่างไรบ้าง?»
กงกงลู่รีบกราบทูล «ทูลฮ่องเต้ เมื่อครู่บ่าวกำลังจะกราบทูล เห็นฮ่องเต้ทรงมีพระราชกิจ จึงมิได้เข้าไปรบกวน»
«พูดเรื่องสำคัญ»
กงกงลู่รีบก้มกาย «บ่าวให้คนสืบได้ความว่า เมื่อหลายปีก่อน ตอนกุ้ยเฟยหยวนยังมิได้เข้าวัง ท่านอ๋องยังเป็นซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง เคยส่งคนไปมอบของหลายอย่างให้ตระกูลเวิน แต่...»