เวินเล่อเยียนรอฟังข่าวอยู่ใกล้ตำหนักเซียงอวิ๋นมาโดยตลอด ฐานะของนางต่ำต้อย เดิมทีเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับนาง อีกทั้งนางไม่มีเหตุผลที่จะไปตำหนักเซียงอวิ๋นด้วย
แม่นมหงกล่าวอย่างร้อนใจว่า “นายหญิงน้อย ครานี้ท่านหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว การร่วมมือกับกุ้ยเฟยทำร้ายว่านกุ้ยเหริน ย่อมไม่เป็นผลดีต่อท่าน ยิ่งไปกว่านั้นฮ่องเต้ยังโปรดปรานนางถึงเพียงนั้น การกระทำเช่นนี้ของท่านอาจทำร้ายนางไม่ได้ด้วยซ้ำ”
เวินเล่อเยียนแค่นหัวเราะ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าต้องชนะ “เจ้าคิดผิดแล้ว คนที่ฮ่องเต้ใส่พระทัยอยู่ในพระทัยเสมอคือสนมซู พระองค์ไม่มีวันรักใคร ทั้งเวินอวิ๋นเหมียนก็เช่นกัน!”
“แต่ว่านกุ้ยเหรินกินโอสถโฉมงามเข้าไปแล้ว ในวังแห่งนี้ยังมีสตรีนางใดงดงามทัดเทียมนางได้อีก ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่าบาทก็เป็นบุรุษ เมื่อพบสตรีอรชรอ้อนแอ้นเช่นนี้ จะไม่โปรดปรานนางได้อย่างไร”
เวินเล่อเยียนเชิดคิ้วขึ้นอย่างลำพอง “แม่นมหง เจ้านี่ช่างมีความรู้น้อยนัก อีกประเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เองว่า ความงามเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในวัง!”
ลองคิดดูสิ นางเคยได้สิ่งใดมาจากความงามบ้าง ฮ่องเต้ไม่เคยชายพระเนตรมองนางด้วยซ้ำ ปล่อยให้กุ้ยเฟยทรมานนางตามใจชอบ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่าฮ่องเต้มิใช่บุรุษที่ลุ่มหลงรูปโฉม!
เวินอวิ๋นเหมียนเพียงโชคร้ายเกินไป ไม่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ นางจึงชิงวาสนาของอีกฝ่ายมาได้!
ต่อให้ช่วงก่อนหน้านี้นางได้รับความโปรดปรานแล้วจะเป็นอย่างไร เมื่อเผชิญเรื่องใหญ่ นางก็เปราะบางจนรับมือไม่ได้!
ความงามหรือ ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี!
ขณะที่เวินเล่อเยียนกำลังรออย่างเบิกบานใจให้เวินอวิ๋นเหมียนถูกเปิดโปงและถูกคุมตัวออกมา เสียงของแม่นมหงก็ทำลายห้วงความคิดของนาง