กงกงลู่รินชาอวี่เฉียนหลงจิ่งชั้นเลิศลงในกาอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบถอยออกไป
เยว่เฮ่อกุยมองสำรวจตำหนักฉินเจิ้ง ที่นี่แตกต่างจากแคว้นเหนือจริง ๆ แคว้นเหนือยกย่องบุรุษเป็นใหญ่ อยู่ลึกเข้าไปในทะเลทราย มีรูปสลักที่เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของบุรุษอยู่ทั่วทุกแห่ง แม้แต่ในตำหนักจันทราของแคว้นเหนือ ก็ยังมีตราเผ่าที่แสดงถึงการเทิดทูนบุรุษในฐานะราชันอยู่มากมาย
ส่วนที่นี่กลับเต็มไปด้วยความประณีตงดงาม
จวินเฉินอวี้ยกถ้วยชาขึ้นมา “ได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทแคว้นเยว่กับองค์ชายใหญ่ไม่ลงรอยกันมานาน หลังฮ่องเต้แคว้นเยว่สวรรคต ตำแหน่งรัชทายาทจะมั่นคงหรือไม่ เกรงว่าคงยังเป็นเรื่องไม่แน่นอน”
บนใบหน้าเจ้าเสน่ห์และงดงามเย้ายวนของเยว่เฮ่อกุยมีแววลึกล้ำพาดผ่าน เขาทำตัวเหลาะแหละก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนเหลาะแหละ
ครั้นนี้เขาจึงนั่งหลังตรงอย่างจริงจัง “ที่แท้ฮ่องเต้เรียกพบข้าเพราะเรื่องนี้ เรื่องในตำหนักจันทราของข้า ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับฮ่องเต้กระมัง”
“สายลับข้างกายเจิ้นรายงานว่า กองกำลังและอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหนือเริ่มกว้านซื้อเสบียงในสถานที่เก็บเสบียงหลายแห่งของแคว้นเหนือแล้ว แม้แต่ในเมืองยงโจว ดินแดนศักดินาของติ้งชินอ๋องแห่งเทียนเฉา ก็มีชาวแคว้นเหนือปรากฏตัวอยู่ไม่น้อย พวกเขาสองคนคิดจะทำอะไร องค์รัชทายาทแคว้นเยว่ไม่ทราบหรือ”
เยว่เฮ่อกุยย่อมรู้ดี เพราะเขาคอยจับตาความเคลื่อนไหวของเสด็จพี่ใหญ่มาโดยตลอด
ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้ล้ำลึก มุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ติ้งชินอ๋องมีอำนาจแข็งแกร่ง หากเขาร่วมมือกับเยว่หยินกุย เจ้าคิดว่าตนมีโอกาสกี่ส่วนที่จะรักษาตำแหน่งรัชทายาทไว้ได้”