เว่ยกุ้ยเหรินเห็นเวินอวิ๋นเหมียนสงบนิ่ง จึงอดยิ้มไม่ได้ «ข้ารู้อยู่เสมอว่าน้องหญิงหยวนเป็นคนมีแผนการอยู่ในใจ เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว»
เวินอวิ๋นเหมียนได้สติกลับมา มองนางด้วยแววตาอ่อนโยน «ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องขอบคุณพี่หญิงเว่ย»
แม้เวินอวิ๋นเหมียนจะมีท่าทีดีต่อเว่ยกุ้ยเหริน ทว่าสุดท้ายนางก็เป็นคนตระกูลเว่ย เวินอวิ๋นเหมียนไม่อาจแน่ใจได้ว่านางสมคบคิดกับฮองเฮาหรือไม่
ดังนั้น เพียงรักษาท่าทีภายนอกไว้ก็เพียงพอแล้ว
เว่ยกุ้ยเหรินจิบชา ก่อนเอ่ยเตือน «ยามนี้พระสนมซูพ้นโทษกักบริเวณแล้ว น้องหญิงควรหลีกเลี่ยงนางไว้ ได้ยินว่าแม่ทัพใหญ่เจิ้นกั๋วกำลังมีอำนาจล้นฟ้า ถึงขั้นมีขุนนางเสนอให้แต่งตั้งเขาเป็นอ๋องต่างสกุล สามารถเข้าเฝ้าโดยไม่ต้องเดินเร็ว ทั้งยังสวมรองเท้ากับพกกระบี่ขึ้นตำหนักได้ ช่างเหลวไหลยิ่งนัก»
ปลายนิ้วของเวินอวิ๋นเหมียนไล้ไปตามลวดลายบนถ้วยชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ยิ่งมีขุนนางเข้าข้างฉินเจามากก็ยิ่งดี ตระกูลฉินยโสเกินไป คิดว่าตนมีความชอบในการสนับสนุนฮ่องเต้ เมื่อถูกยกย่องจนสูงส่งก็ย่อมมองไม่เห็นทางใต้เท้า
«เป็นเช่นนั้น ขอบคุณพี่หญิงที่เตือน»
เว่ยกุ้ยเหรินถอนหายใจ «เกรงว่าคืนนี้พระสนมซูคงได้ปรนนิบัติฮ่องเต้»
«นางเป็นพระสนมของฮ่องเต้ การเข้าเฝ้าปรนนิบัติก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว» คำพูดของเวินอวิ๋นเหมียนไร้ช่องโหว่อยู่เสมอ
เว่ยกุ้ยเหรินยิ้ม «กล่าวได้ถูกต้อง»
นางอยู่ที่นี่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นกลับ ก่อนจากไปยังเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า «ชาที่นี่ถูกปากข้ายิ่งนัก หากมีเวลาว่าง ไม่ทราบว่าจะมานั่งเล่นบ่อย ๆ ได้หรือไม่?»
เวินอวิ๋นเหมียนชะงักเล็กน้อย หากเพียงต้องการรักษาท่าทีภายนอก แล้วแวะมาเยี่ยมเยียนเป็นครั้งคราวเพื่อสร้างความลำบากใจให้กัน ไยต้องทำเช่นนี้ด้วย?