เมื่อเวินอวิ๋นเหมียนเห็นใบหน้าตรงหน้าได้ชัดเจน ใบหน้านั้นแฝงกลิ่นอายชั่วร้าย ทว่าก็เจือด้วยความดุดันและเย็นชา นางพลันเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว
แม้จะรู้ว่าเขาจะมา แต่ก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้
「ติ้งชินอ๋องมิได้อยู่ที่หย่งโจวหรือ เหตุใดจึงกลับมาในยามนี้ ทั้งยังบุกเข้ามาในตำหนักของเปิ่นกงจริง ๆ」
ฉินเจาก้มลงมองเวินอวิ๋นเหมียนที่ดูราวกับจิ้งจอกน้อยแสนงาม ท่ามกลางแสงสลัวที่วูบไหว เขากล่าวว่า 「ได้ยินว่าในวังมีคนคิดร้ายต่อเจ้า ข้าไม่วางใจ จึงกลับมาดู」
ต่อให้หัวใจของเวินอวิ๋นเหมียนแข็งกระด้างเพียงใด ยามนี้ก็ยังเกิดคลื่นระลอกหนึ่งขึ้นมา 「เพียงเพราะเรื่องนี้หรือ」
ฉินเจาสวมชุดรัดกุมสีดำ ร่างสูงกว่าเวินอวิ๋นเหมียนเกินหนึ่งศีรษะ ยามนางลุกขึ้น เขาก็ก้มหน้าลงพอดี
หางตาเรียวยาวของเขาเจือแววแดงก่ำ สบประสานกับดวงตาของนาง
「เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่」