เมื่อมาถึงกรมหมอหลวง เวินอวิ๋นเหมียนไม่คุ้นหน้าคนเฝ้าห้องเก็บยาหลวงในตำหนักพักแรมเลย
ขันทีที่อยู่ด้านในเห็นนางก็รีบยกมือคารวะอย่างนอบน้อม «บ่าวถวายบังคมพระสนมเหวี่ยน»
อวิ๋นหย่างเอ่ยว่า «หมอหลวงหนีจัดยาให้เหนียงเหนียงของพวกเราไว้ ยามนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับการรักษาเสียนเฟย เหนียงเหนียงของพวกเราว่างแล้วจึงเสด็จมารับยาด้วยพระองค์เอง รบกวนกงกงช่วยบอกทางหน่อยเถิด หมอหลวงหนีอยู่ที่ใด»
เวินอวิ๋นเหมียนมองอวิ๋นหย่างอย่างชื่นชม แรกมาถึงตำหนักพักแรมย่อมต้องวางตัวสุภาพสักหน่อย มิฉะนั้นไม่ว่าเปิดเผยหรือลับหลังก็ล้วนมีศัตรูได้
ขันทีได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ขัดขวาง เพียงยิ้มพลางเบี่ยงตัว «พ่ะย่ะค่ะ เชิญเหนียงเหนียงตามบ่าวมา»
เวินอวิ๋นเหมียนเลิกคิ้ว ง่ายดายเพียงนี้ก็ยอมพานางเข้าไปหรือ?
ทว่าเวินอวิ๋นเหมียนยังคงสงบนิ่ง เดินตามเข้าไปด้านใน
ที่ทำงานของหนีอวี้เหิงอยู่ตรงกลาง ใกล้หน้าต่าง
เมื่อเวินอวิ๋นเหมียนมาถึง อวิ๋นหย่างก็กล่าวกับขันทีน้อยว่า «เอาละ เจ้าออกไปก่อนเถิด»
ขันทีรับคำ «พ่ะย่ะค่ะ»
ยามนี้ฟ้ามืดแล้ว ในห้องเก็บยาหลวงมีคนไม่มากนัก อวิ๋นหย่างกับอวิ๋นเฟยช่วยบังสายตาให้เวินอวิ๋นเหมียน นางจึงรีบค้นบันทึกยาที่หนีอวี้เหิงเขียนไว้
ไม่นาน เวินอวิ๋นเหมียนก็พบสมุดบันทึกยาที่เป็นระเบียบเรียบร้อยเล่มหนึ่ง
นางเปิดดูอย่างรวดเร็ว
โชคดีที่นางพอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้าง แม้จะรู้เพียงผิวเผิน แต่ก็อ่านชื่อสมุนไพรแต่ละชนิดในนั้นออก
บันทึกยาถูกดูแลโดยหน่วยราชการ หมอหลวงใช้ยาอะไร เบิกยาชนิดใด ล้วนต้องจดบันทึกไว้อย่างละเอียดทุกตัวอักษร
แต่ในนั้นมีเพียงชื่อสมุนไพร ไม่ใช่ตำรับยา ดังนั้นแม้หมอหลวงบางคนคิดทำร้ายผู้อื่น ก็ไม่กลัวที่จะบันทึกชื่อสมุนไพรที่ใช้ลงไป