องครักษ์หน้าพระที่นั่งรีบกราบทูลว่า “กราบทูลฝ่าบาท องค์ชายเล็กตามกลับมาแล้ว แต่สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก”
“ไม่ทราบว่าก่อนสิ้นใจโจรผู้นั้นป้อนยาใดให้องค์ชายเล็ก เมื่อครู่องค์ชายเล็กเกือบขาดใจ กระหม่อมจึงรีบส่งพระองค์ให้หมอหลวงช่วยรักษาก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
“ส่วนโจรผู้นั้น เมื่อครู่เห็นว่าถูกล้อมจนไร้ทางหนี จึงกัดลิ้นฆ่าตัวตายพ่ะย่ะค่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในตำหนักต่างพลันใจหาย
เสียนเฟยไม่สนใจสิ่งใด รีบร้อนเปิดผ้าห่มหมายจะลงจากเตียง
จวินเฉินอวี้ประคองนางไว้ เสียนเฟยจึงเพิ่งรู้ว่าชายกระโปรงเปียกชุ่มไปหมด ทั้งยังเปื้อนโลหิตแดงฉาน
เมื่อพยายามลงจากเตียง ร่างกายก็พลันเจ็บแปลบ สีหน้าของเสียนเฟยซีดเผือดลงทันใด
“เจ็บเหลือเกิน...”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้วแน่น รีบประคองนางกลับไปนอนบนเตียง แล้วมีรับสั่งให้หมอหลวงเข้ามาทันที “รีบตรวจเสียนเฟย นางเป็นอะไรไป”
ไทเฮาทรงห่วงสถานการณ์ทางองค์ชายเล็ก จึงตรัสขึ้นทันที “ฮ่องเต้ ควรไปดูอาการองค์ชายใหญ่ก่อน”
แววตาจวินเฉินอวี้เย็นเยียบ ทว่ากลับเรียกผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์เข้ามา “รีบส่งคนไปสืบให้รู้ ว่าผู้ใดกันแน่ที่คิดสลับตัวองค์ชายใหญ่!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
“อีกอย่าง สือเหยียนอู่กับหมอตำแยจางก่อกบฏ บังอาจล่วงเกินเบื้องสูง สมควรตายเป็นพันครั้ง ลากออกไปโบยจนตาย”
สือเหยียนอู่กับหมอตำแยจางตกใจจนหน้าซีดเผือด “ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิต ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิตด้วย...”
หลังสั่งการเสร็จ จวินเฉินอวี้จึงเสด็จไปตำหนักข้างพร้อมกับไทเฮาและฮองเฮาเพื่อดูอาการองค์ชายใหญ่