เวินอวิ๋นเหมียนลุกขึ้น ดวงตางดงามจับจ้องเวินฟู่อัน «เจ้าไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับเปิ่นกง»
เมื่อเห็นบุตรสาวเย็นชาเช่นนี้ เวินฟู่อันก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในที่สุดก็ไม่คิดเสแสร้งอีกต่อไป เขาฉีกหน้ากันตรง ๆ
«เหตุใดข้าจะไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับเจ้า ข้าจะบอกให้ว่าเจ้ามีวันนี้ได้ก็เพราะข้า หากครั้งนั้นข้าไม่ได้มอบโอสถโฉมงามให้ เจ้ายังจะได้รับความโปรดปรานเหนือหกตำหนักเช่นทุกวันนี้ได้หรือ»
«แล้วเจ้าล่ะ เจ้าคนอกตัญญู ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้แล้ว ไม่เพียงไม่คิดถึงบิดาอย่างข้า กลับหันไปช่วยตาของเจ้าเสียได้ ตระกูลพวกนั้นเป็นโคลนตมที่ฉุดขึ้นมาไม่ได้ แต่เจ้ากลับดึงดันจะช่วยพวกเขา!»
«เจ้าคนเนรคุณ ถึงเวลาที่เจ้าต้องตอบแทนข้าแล้ว! หากครั้งนี้เจ้าไม่ช่วยข้าออกไปอย่างสุดกำลัง ข้าจะถือว่าไม่เคยมีบุตรสาวอย่างเจ้า!»
เวินอวิ๋นเหมียนหัวเราะเย็นชา «เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเปิ่นกงตัดขาดจากจวนโหวตามราชโองการของฮ่องเต้ตั้งนานแล้ว บัดนี้เปิ่นกงไม่ใช่คนของจวนโหวอีกต่อไป เปิ่นกงช่วยตระกูลของตนแล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า»
นางเดินไปหยุดตรงหน้าเวินฟู่อัน «เวินฟู่อัน ข้ารู้ว่าเจ้ายังมีบุตรชายนอกสมรสอยู่ที่เจียงหนานคนหนึ่ง»
คำพูดของเวินอวิ๋นเหมียนประหนึ่งฟ้าผ่ากลางทะเลสาบอันสงบนิ่ง