เขามองเวินอวิ๋นเหมียนด้วยแววตาเย็นชาและห่างเหิน ไม่มีทางเชื่อคำหวานลวงของสตรีผู้นี้อีกแล้ว ภายใต้ใบหน้างดงามถึงขีดสุดนั้น ซ่อนใบหน้าไว้อีกนับไม่ถ้วน
“อย่างไร วันนี้รู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ จึงจงใจมาประจบเอาใจเราอย่างนั้นหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนยิ้มราวกับปล่อยวาง “ใช่เพคะ”
คำตอบของนาง ทั้งยังไม่ถือสาคำเย้ยหยันเย็นชาของเขา กลับทำให้จวินเฉินอวี้รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
“ตกลงเจ้าต้องการพูดอะไรกับเรา”
เวินอวิ๋นเหมียนเงยหน้ามองเขา แววตาคู่นั้นคล้ายต้องการสลักคิ้วตาและทุกสีหน้าของเขาไว้ในสมอง จดจำไว้ในหัวใจ
แววตาลึกซึ้งเช่นนี้ ทำให้จวินเฉินอวี้คิดเพียงว่านางกำลังหลอกเขา
ทุกครั้งนางล้วนใช้วิธีนี้ล่อให้เขาถลำลึก แล้วผลักเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี
เขาจะไม่เชื่อนางอีกแล้ว
“ฮ่องเต้ ไม่ว่าพระองค์จะทรงเชื่อหรือไม่ หม่อมฉันรักพระองค์มาตลอด ตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเพคะ”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่ยังบอกว่าไม่เชื่อคำพูดของนาง ทว่าครู่ถัดมา ในใจก็กลับหวั่นไหวขึ้นมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี
ระลอกแล้วระลอกเล่า ดุจคลื่นสีมรกตซัดกระเพื่อม
แนวกรามของเขาขบเกร็ง ก่อนเอ่ยอย่างเฉยชาเพียงว่า “รักเรา? ความรักของกุ้ยเฟย เก็บไว้กับตัวเถิด”
กล่าวจบ เขาก็หันกลับขึ้นราชรถ
ชายกระโปรงของเวินอวิ๋นเหมียนพลิ้วไหวตามแรงลม นางยอบกายอย่างอ่อนโยน “หม่อมฉันน้อมส่งฮ่องเต้เพคะ”
จวินเฉินอวี้ทำหน้าเย็นชา รอจนราชรถเคลื่อนลับไปแล้ว จึงอดเหลือบมองนางไม่ได้
กงกงลู่กระซิบว่า “ฮ่องเต้ บ่าวรู้สึกว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงดูแปลกไปบ้าง”
“แปลกอย่างไร?”
กงกงลู่กล่าวว่า “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงดูคล้ายกำลังอำลาฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ”
“พูดเหลวไหลอะไร” จวินเฉินอวี้ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา
หลายปีมานี้ เขารู้จักเวินอวิ๋นเหมียนดีว่านางเป็นคนเช่นไร พูดให้ชัดก็คือ นางเป็นอีกคนหนึ่งที่เหมือนเขา