เขาขมวดคิ้วเข้มเล็กน้อย ก่อนเบนสายตากลับอย่างเย็นชา เรื่องของนาง เขาคร้านจะใส่ใจ
“ลุกขึ้นได้”
ฮองเฮาลุกขึ้นก่อน ในใจนึกฉงน ช่วงนี้ฮ่องเต้ทรงยุ่งกับราชกิจ ไม่เสด็จเข้าวังหลังแม้แต่ครั้งเดียว ต่อให้นางอุ้มจิ้งเจ๋อไปยังตำหนักฉินเจิ้ง ก็ยังไม่ได้พบพระองค์ ได้ยินว่าบัดนี้เทียนเฉากำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการทำศึกกับแคว้นต่าง ๆ เหตุใดฮ่องเต้จึงเสด็จมาที่นี่ทุกวัน?
ฮองเฮารู้สึกขัดใจ เวินอวิ๋นเหมียนช่างโชคดีนัก เพิ่งมาถึงก็ได้พบฮ่องเต้
หากรู้แต่แรก วันนี้นางก็ควรแต่งองค์ให้ดี อย่างน้อยในยามที่บุปผาประชันโฉม ฮองเฮาอย่างนางจะได้เข้าตาฮ่องเต้บ้าง
“ว่างอยู่พอดี ได้ยินว่าเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ที่นี่ เราจึงแวะมาดู”
ใบหน้าหนิงซวงเสวี่ยแดงระเรื่อขึ้นทันที สามีแทบไม่เคยเรียกนางเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่น ช่วงหลายวันนี้มีเพียงนางที่เข้าออกตำหนักฉินเจิ้งได้ เฉินอวี้ตรวจฎีกาและจัดการราชกิจ ส่วนนางคอยฝนหมึกอยู่ข้างกาย
ทั้งสองมีความสุขยิ่งนัก
เมื่อนึกถึงความเจ็บแสบร้อนบนแก้ม นางก็เดินเข้าไปอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ฮ่องเต้...”
คราวนี้จวินเฉินอวี้จึงหันมามองนาง เขาขมวดคิ้ว “สีหน้าเจ้าเป็นอะไรไป?”
เมื่อเห็นจวินเฉินอวี้โปรดปรานหนิงซวงเสวี่ยถึงเพียงนี้ คนรอบข้างก็รีบประจบเอาใจนาง คิดว่ามีเพียงวิธีนี้จึงจะทำให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพวกนางที่สนิทสนมกับหนิงซวงเสวี่ย
“ฮ่องเต้คงยังไม่ทรงทราบ เมื่อครู่พี่หนิงกำลังเดินเล่นอยู่ที่นี่ ไม่รู้ไปล่วงเกินกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงตรงไหน กุ้ยเฟยจึงเดินมาด้วยโทสะแล้วตบพี่หนิงไปหนึ่งฉาด”
“ใช่แล้วเพคะ เมื่อครู่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงลงมือตบพี่หนิงหนักยิ่งนัก หม่อมฉันตกใจแทบแย่...”