ไทเฮาทรงประหลาดพระทัยเล็กน้อย “นี่เกิดอะไรขึ้น? ฉากบังลมงดงามถึงเพียงนี้ มีปัญหาอันใดหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนมีสีหน้าเคร่งขรึม ก้มลงพิจารณาสีสันบนฉากบังลมอย่างละเอียด ก่อนเอ่ยกับอวิ๋นหย่างว่า “ไปเชิญหมอหลวงหนีมา”
หยางกุ้ยเหรินถึงกับมึนงง สีหน้าของพระสนมหยวนเฟยเปลี่ยนไวถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
เมื่อไทเฮาได้ยินคำพูดของเวินอวิ๋นเหมียน ก็ไม่ได้แตะต้องฉากบังลมอีก
หนีอวี้เหิงหอบหีบเงินรีบตามมาถึงในไม่ช้า
เวินอวิ๋นเหมียนเหลือบเห็นหีบเงินที่เขาถืออยู่ในมือได้ทันที เพราะมันสะดุดตายิ่งนัก
หากหีบไม่ใหญ่เกินไป เวินอวิ๋นเหมียนคงคิดว่าหนีอวี้เหิงแทบอยากหนีบหีบเงินไว้ใต้รักแร้ เดินไปแห่งใดก็พกติดตัวไปด้วย
ทว่าหนีอวี้เหิงกลับคิดว่าหีบเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะ การใช้หีบเงินราคาแพงย่อมแสดงว่าผู้ถือมีอนาคตไกล ไม่ว่าจะไปที่ใดก็ได้รับความนับถือจากผู้อื่น
คนอาศัยอาภรณ์ ม้าอาศัยอาน หมอหลวงอาศัยหีบยา
“กระหม่อมถวายบังคมไทเฮาเหนียงเหนียง พระสนมหยวนเฟยเหนียงเหนียง”
ตอนหนีอวี้เหิงเข้ามา วังฉือหนิงของไทเฮาสว่างไสว แสงที่สาดเข้ามาพอดีตกกระทบหีบเงิน
ไทเฮาจึงถูกแสงสะท้อนเข้าพระเนตรอย่างไม่ทันตั้งตัว
หนีอวี้เหิงชะงักไป ครั้นได้สติก็รีบวางหีบไว้ข้างหนึ่ง “ขออภัย ขออภัย”
เวินอวิ๋นเหมียน “……”
สายตาของไทเฮาพร่ามัวเล็กน้อย แต่ก็ยังตรัสถามว่า “พระสนมหยวนเฟย เรียกเขามาเพื่อตรวจดูสิ่งใดหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนรีบกล่าว “หมอหลวงหนี เปิ่นกงเห็นว่าสีของหยกหิมะบนฉากบังลมดูผิดปกติ”
“หยกชนิดนี้เปราะบางยิ่ง หากเปื้อนสิ่งใดเข้า สีของหยกก็จะเปลี่ยนไป ช่วยตรวจดูให้เปิ่นกงทีว่าบนนี้มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”
หนีอวี้เหิงรีบรับคำ แล้วตรวจดูอย่างว่องไว “พ่ะย่ะค่ะ ขอให้กระหม่อมตรวจดูสักครู่”
หยางกุ้ยเหรินคุกเข่าจนหัวเข่าชาไปบ้าง แต่กลับยินดีปรีดานัก
พระสนมหยวนเฟยไม่เก่งกาจนักหรือ? ไม่ใช่ว่าทำฉากบังลมได้งดงามกว่าของนางหรอกหรือ? เหตุใดฉากบังลมจึงเปื้อนพิษเสียได้เล่า?
เมื่อครู่นี้ยังประจบเอาใจไทเฮาอยู่เลย บัดนี้ยังนึกกระหยิ่มอยู่หรือไม่?
ไม่แน่ว่าอีกไม่นานไทเฮาอาจทรงรังเกียจพระสนมหยวนเฟยยิ่งกว่าเดิม!
นี่มิใช่การเหยียบเวินอวิ๋นเหมียนให้จมดินหรอกหรือ!