จวินเฉินอวี้เห็นเวินอวิ๋นเหมียนเดินเข้ามา เสียงของเขาแหบพร่า “แงม่วน เจ้ารู้จักหญ้าหมิงหวงใช่หรือไม่?”
เวินอวิ๋นเหมียนชะงักไป “ใช่”
จิตใจที่ตึงเครียดของจวินเฉินอวี้ผ่อนคลายลงชั่วขณะ “ดีเหลือเกิน แงม่วน เจ้าช่วยเรา... ช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่?”
เวินอวิ๋นเหมียนเห็นสายตาของทุกคนโดยรอบจับจ้องมาที่นาง จึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่เขาเป็นฮ่องเต้ นางจะมีเหตุผลใดให้ปฏิเสธได้
“เรื่องใดหรือ?”
“ข้าจะให้หน่วยมืดพาเจ้าไปเขาผิงหยาง เจ้าจงไปตามหาหญ้าหมิงหวงกลับมา”
จวินเฉินอวี้มองนาง หางตาแดงก่ำ นางไม่เคยเห็นจวินเฉินอวี้มีสีหน้าเช่นนี้มาก่อน
“เป็นเพราะสตรีที่อยู่ในห้องหรือ?”
เดิมทีจวินเฉินอวี้คิดจะปิดบังเวินอวิ๋นเหมียนไปตลอด เขาไม่อยากให้นางรู้ว่าในใจเขามีผู้อื่นที่รักสุดหัวใจอยู่ แต่ในยามนี้เขาก็ยังพยักหน้า “ใช่ นางเป็นคนสำคัญที่สุดของข้า”
เวินอวิ๋นเหมียนนิ่งงัน แม้จะจริงบ้างเท็จบ้าง แต่นางก็ยังกลั้นจนดวงตาแดงก่ำ หากเขาเห็นสีหน้าตกตะลึงและเจ็บปวดของนาง ก็คงไม่ให้นางไปตามหาสมุนไพร
อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ ยังจะให้นางไปตามหาสมุนไพรกับหน่วยมืด เขากล้าพูดออกมาได้อย่างไร