องครักษ์รับคำด้วยความเคารพ “พ่ะย่ะค่ะ ตอนที่กระหม่อมเข้าไป เวินฟู่อันก็ฆ่าตัวตายไปแล้ว”
จวินเฉินอวี้ครุ่นคิด สีหน้าหม่นลงเล็กน้อย ปกติเขาเป็นฮ่องเต้ที่ให้ความสำคัญกับแผ่นดินและราชกิจเป็นอันดับแรก ทว่ายามนี้ เมื่อได้ยินว่าแผนการอาจไม่สำเร็จ และไม่อาจทำให้เวินฟู่อันร่วมมือกับอดีตพวกพ้องหลายคนชี้ตัวติ้งชินอ๋อง เขากลับไม่ได้ใส่ใจนัก
คนแรกที่เขานึกถึงกลับเป็นแงม่วน
เวินฟู่อันเป็นบิดาของนางแท้ ๆ ทั้งยังพุ่งชนจนสิ้นใจต่อหน้านางโดยตรง แงม่วนขี้ขลาดถึงเพียงนั้น คงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเป็นแน่
“ยามกุ้ยเฟยออกมา นางตกใจหรือไม่?”
องครักษ์ตอบตามจริง “ทูลฮ่องเต้ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงเป็นปกติดี ไม่ได้มีท่าทีใดพ่ะย่ะค่ะ”
จวินเฉินอวี้วางฎีกาลง แงม่วนคงตกใจจนไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไร เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “พอแล้ว เจ้าออกไปก่อน”
ครั้นนั้น กู้จงเริ่นก็ตามคำรายงานของท่านกงกงลู่เข้ามาในตำหนักอย่างเร่งรีบ
“กระหม่อมถวายบังคมฮ่องเต้!”
“สืบพบแล้วหรือ?”
กู้จงเริ่นรีบประสานมือ “ทูลฮ่องเต้ เรื่องที่ทรงบัญชาให้กระหม่อมตรวจสอบ กระหม่อมสืบจนกระจ่างแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบ กู้จงเริ่นก็หยิบราชโองการเปล่าฉบับหนึ่งออกมา
“กระหม่อมสืบพบแหล่งที่มาของการปลอมราชโองการแล้ว เป็นสถานที่แห่งหนึ่งชื่อหอพันอักษร กระหม่อมให้คนลอบแฝงตัวเข้าไป ซุ่มรออยู่จนถึงบัดนี้ จึงสืบรู้กระจ่างว่าพวกมันประกอบกิจการใดอยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ”