ยามนั้น จดหมายอีกฉบับถูกส่งเข้ามาจากนอกวัง
เวินอวิ๋นเหมียนชะงัก รีบรับมา “เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดจึงส่งจดหมายเข้ามาอีกฉบับ?”
กงกงหมิงเอ่ยเสียงเบา “กราบทูลเหนียงเหนียง วันนี้บ่าวเป็นผู้ไปรับจดหมาย ขณะขันทีน้อยส่งให้ บ่าวเห็นว่ามือของเขามีบาดแผล คล้ายถูกลงทัณฑ์มา”
“บ่าวสงสัยว่าจะมีผู้ข่มขู่เขา แล้วให้เขาเขียนจดหมายฉบับใหม่ส่งเข้ามาหรือไม่”
“เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น บ่าวจึงมิได้กราบทูลเหนียงเหนียงทันที แต่ตัดสินใจเอง ไล่ตามเขาไปตลอดทาง”
“บังเอิญเห็นบ่าวที่ตระกูลกู้ส่งจดหมายเป็นประจำกำลังรออยู่ตรงประตูข้าง บ่าวจึงรับจดหมายมาด้วยตนเอง แล้วนำมาถวายเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่คาดคิดว่าเสี่ยวหมิงจื่อจะจัดการเรื่องนี้ได้ดีถึงเพียงนี้ แววชื่นชมวาบผ่านดวงตาของเวินอวิ๋นเหมียน “บัดนี้ข้าเพิ่งคลอดบุตรได้ไม่นาน หลายเรื่องจึงเหลือกำลังจะจัดการ จำเป็นต้องให้พวกเจ้าคอยจับตาความเคลื่อนไหวรอบด้านอยู่ตลอด เรื่องนี้เจ้าทำได้ดี อีกสักครู่จงออกไปรับรางวัลด้วยตนเอง”
“ขอบพระทัยเหนียงเหนียง!”
เวินอวิ๋นเหมียนเปิดจดหมาย อ่านเนื้อความอย่างละเอียดหนึ่งรอบ แววตาก็เย็นเยียบลง
มีผู้ส่งของบรรณาการไปยังตระกูลกู้
ในจดหมายกล่าวถึงเรื่องวันนี้ไว้อย่างละเอียด อีกทั้งน้องชายกับน้องสาวเห็นว่านางไม่เคยตอบจดหมายกลับไป จึงคาดเดาว่าอาจมีผู้จงใจสกัดจดหมายไว้ พวกเขาจึงให้คนนำจดหมายเข้ามาส่งอีกฉบับ