จวินเฉินอวี้กำลังจะมาเยือนแคว้นเหนือในอีกไม่กี่วันนี้ ฉินเจาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรั้งเหมียนเหมียนไว้ข้างกาย
เวินอวิ๋นเหมียนสัมผัสได้ถึงไอร้อนระอุจากกายฉินเจา ขนตาของนางไหวระริก «ฉินเจา ข้าไม่ต้องการ...»
ฉินเจาจุมพิตดวงตาและหว่างคิ้วของนาง «เหตุใดจึงไม่ต้องการ?»
«ข้ายังไม่พร้อม อีกทั้ง...»
«อีกทั้งอะไร?» ฉินเจาโอบเอวนาง ดึงเข้ามาแนบอก «เหมียนเหมียน เจ้าชอบข้าหรือไม่?»
เวินอวิ๋นเหมียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ชอบหรือ?
นางไม่เคยถามตัวเองมาก่อน นางไม่ใช่คนที่จะรักบุรุษผู้ใดอย่างหมดหัวใจ จึงไม่เคยคิดถึงคำถามนี้
นางเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของฉินเจาพอดี เขาก้มลงแนบริมฝีปากกับนาง จุมพิตรุกรานราวกับช่วงชิงแผ่นดิน
«แววตาของเจ้าบอกข้าว่าเจ้าชอบข้า»
«เหมียนเหมียน มอบตัวเจ้าให้ข้า»
«ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง»
ความเป็นฝ่ายรุกและแรงปรารถนาอันร้อนแรงของเขาทำให้เวินอวิ๋นเหมียนไม่อาจต้านทาน
ในความคิดของนาง บุรุษมีภรรยาสามอนุสี่ มีหญิงงามในวังหลังนับพัน แล้วเหตุใดสตรีจึงต้องเฝ้าบุรุษเพียงคนเดียวไปชั่วชีวิต
นางจึงไม่เคยปฏิเสธเมื่อมีบุรุษชั้นเลิศเช่นเดียวกันมาแสดงไมตรีต่อนาง
ทว่าฐานะของฉินเจาในยามนี้ต่างออกไป นางไม่อยากเดินซ้ำรอยอดีต หากนางกับฉินเจาครองคู่กันจริง และมีบุตรขึ้นมา ถึงเวลานั้นเขาจะทำให้บุตรของนางได้เป็นรัชทายาทจริงหรือ?
หากไม่ได้ นางย่อมไม่ยินดีมีบุตรอีก
เพราะนางไม่กล้าเอาความจริงใจไปมอบให้จวินเฉินอวี้อีกแล้ว
เพียงทำให้จ้านหัวกับฉงอินเติบโตอย่างปลอดภัยในเทียนเฉา นางก็ต้องใช้ความคิดและแรงกายไปมากมายแล้ว
หากมีบุตรเพิ่มอีกคน นางจะดูแลบุตรทั้งสามได้อย่างไร