สนมซูเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่านางยินดีด้วย
แม้ฉินซ่างเซวียนจะเป็นน้องชายของนาง ตามหลักแล้วควรแต่งกับสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ ทว่าเขากลับเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมาอยู่ข้างนอกทุกวัน จนชื่อเสียงป่นปี้ไปนานแล้ว
สตรีสูงศักดิ์ที่เหมาะสมทั้งฐานะและชาติตระกูลเหล่านั้น ไหนเลยจะยอมแต่งกับเขา
เพราะเหตุนี้ งานแต่งจึงล่าช้ามานาน บัดนี้สนมซูก็นับว่าต้องถอยไปเลือกสิ่งที่รองลงมาแล้ว
อย่างไรเสียฉินซ่างเซวียนก็เป็นคนเจ้าสำราญ นางไม่ได้หวังให้เขาทำสิ่งใด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การใช้ประโยชน์จากงานแต่งของเขาก็นับว่าไม่เลว
หากทำให้ฉินซ่างเซวียนแต่งกับน้องสาวของเวินอวิ๋นเหมียน บุตรสาวสายตรงของตระกูลกู้ได้ ก็เท่ากับผูกตระกูลกู้ไว้กับนางอย่างแน่นหนา
ถึงยามนั้น เพื่อให้น้องสาวได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในตระกูลฉิน เวินอวิ๋นเหมียนจะยังไม่ยอมอ่อนข้อให้นาง และช่วยทำงานให้นางอย่างสุดกำลังอีกหรือ
สนมซูเห็นว่าความคิดของอวี้กุ้ยเหรินไม่เลว จึงตรัสทันทีว่า “พระสนมเหวี่ยน ข้ายกย่องคนในตระกูลเจ้า วันนี้ข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง ให้ความสัมพันธ์ของน้องสาวเจ้ากับน้องชายข้าสมหวัง”
สนมซูวางพัดลง แล้วสั่งให้คนนำของพระราชทานมาให้เวินอวิ๋นเหมียนอีกหลายชิ้น “ของพระราชทานเหล่านี้ถือเป็นของขวัญเล็กน้อยสำหรับการแต่งงานครั้งนี้ ส่วนสินสอดของน้องสาวเจ้า ข้าจะให้ซ่างเซวียนส่งคนไปมอบให้ รับรองว่าจะไม่ทำให้น้องสาวเจ้าต้องเสียเปรียบ”