จวินเฉินอวี้เข้าใจแล้ว คงเป็นเรื่องที่สี่กองหกสำนักส่งส้มบรรณาการไปยังตระกูลกู้แพร่ไปถึงหูแงม่วน นางจึงร้อนใจ กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด ถึงได้ไม่คำนึงถึงสภาพร่างกายของตน ออกจากตำหนักเหยาหวามา
จวินเฉินอวี้นึกภาพสีหน้ากระวนกระวายและเศร้าใจของนางออก
แม้ในสายตาเขาจะทนให้มีทรายแม้เพียงเม็ดเดียวไม่ได้ แต่บางครั้งทรายก็ต้องดูเป็นกรณีไป
เขาเปลี่ยนนิสัยช่างระแวงและคาดเดาของจักรพรรดิไปโดยไม่รู้ตัว เมื่ออยู่ต่อหน้าแง่ม่วน
แง่ม่วนไม่มีทางเป็นเช่นนั้น เพียงเพราะรักใครก็พลอยรักคนรอบข้าง จึงมอบความไว้วางใจให้ตระกูลกู้เพิ่มขึ้นอีกนิด
เดิมทีจวินเฉินอวี้คิดจะไปดูนางที่ตำหนักเหยาหวา ทว่าคนจากกองงานรับใช้ฝ่ายในกลับมาถึงเสียก่อน “ฮ่องเต้ ไทเฮาทรงบาดเจ็บที่ข้อเท้ามาหลายวัน จึงยังไม่ได้มาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ครานี้จึงทรงกำชับบ่าวว่า คนใหม่เข้าวังมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ถึงเวลาให้พวกนางถวายงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อไทเฮากดดันมาเช่นนี้ จวินเฉินอวี้ก็ทำได้เพียงทำตาม
“ให้กุ้ยเหรินอิ๋งไปตำหนักเฉาหยาง”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
……
ข่าวที่ฮ่องเต้เรียกตัวนางสนมใหม่มาถวายงานในคืนนี้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
นางสนมใหม่ที่เข้าวังมามีราวสิบคน คราก่อนเหยียนฉางจ้ายควรเป็นคนแรกที่ได้ถวายงาน ทว่าถูกเยวี่ยผินก่อเรื่องจนขัดจังหวะ
บัดนี้รอคอยมานาน ในที่สุดฮองเฮากับพระสนมหยวนเฟยก็คลอดบุตรแล้ว ฮ่องเต้ยังมีพระทัยเรียกตัวนางสนมใหม่ นางคิดว่าฮ่องเต้คงนึกถึงตนขึ้นมาอีกครั้ง